نماینده – با اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان و در حالی که همه مدارک و شواهد موجود حکایت از تقلب گسترده حامیان نامزد متمایل به آمریکا در این انتخابات دارد باراک اوباما رئیس جمهور آمریکا در تماس با نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری افغانستان از آن ها خواست تا از دست زدن به اقدامات غیرقانونی و فراقانونی اجتناب کنند !
کاخ سفید روز چهارشنبه ۰۹ ژوئیه ۲۰۱۴ با انتشار خبرنامه ای نوشت: اوباما تاکید کرده است که هردو نامزد انتخابات افغانستان باید از دست زدن به فعالیت های فرا قانونی خودداری کنند.
به گزارش رسانه های بین المللی اوباما در این تماس ها تاکید کرده که هیچ توجیهی برای خشونت یا توسل به راه های فراقانونی که به قطع کمک امریکا به افغانستان منجر خواهد شد، وجود ندارد.
هفته گذشته صدر اعظم آلمان نیز از نامزدهای انتخابات افغانستان خواسته بود که از دست زدن به اقدامات غیرقانونی اجتناب کنند !
این درخواست ها در بادی امردرخواستی عقلایی است ولی زمانی که به گذشته نگاه می کنیم به راحتی و وضوح می بینیم که آمریکا در موارد مختلفی که در یک انتخابات گروهی مدعی تقلب شده است مواضع متناسب با آن موقعیت گرفته و یا به تعبیر دیگر زمانی که نامزد نزدیک به آمریکا شکست خورده با ادعای تقلب مردم را به آشوب و درگیری دعوت کرده و زمانی که نامزد نزدیک به ایالات متحده پیروز اعلام شده از طرف مقابل خواسته است خویشتن داری خود را حفظ کند.
این مدل برخورد با رویدادها در عالم سیاست به معیارهای دو گانه تعبیر می شود.
به ۵ سال پیش باز می گردیم ؛ بلافاصله بعد از اعلام نتایج انتخابات و در حالی که هنوز فرایندهای قانونی برای رسیدگی به شکایت ها طی نشده بود آمریکا از سران فتنه حمایت کرد !
بلافاصله بعد از اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری و با شروع اغتشاشات با اسم رمز تقلب در انتخابات مقامات آمریکایی به دخالت در امور داخلی کشور پرداختند.
باراک اوباما گفت: انتخاب سران، وظیفه خود ایرانیان است اما من درباره وقایع ایران نمی توانم سکوت کنم و عمیقا نگران خشونت ها هستم.
وی هرچند مدعی شد به حق حاکمیت ملی ایران احترام می گذارد اما بلافاصله اضافه کرد: هیچ راهی برای تائید صحت انتخابات ایران وجود ندارد و آمریکا کسانی برای نظارت بر این انتخابات در ایران نداشته است.
اوباما همچنین با بیان اینکه «جهان بدون درنظر گرفتن نتیجه انتخابات، نظاره گر وقایع ایران است و از مشارکت مردم الهام گرفته است» گفت: ما دیپلماسی سرسختانه ای را در قبال ایران دنبال خواهیم کرد.
همچنین سناتور جوزف لیبرمن رئیس کمیته امنیت ملی سنای آمریکا انتخابات ایران را مضحکه دموکراسی خواند و گفت: من از اوباما خواسته ام بدون ابهام همبستگی خود را با افراد شجاعی که دنبال تغییر هستند و اینک چشم امید به حمایت قوی جهان خارج دارند، نشان دهد.[۱]
دولت آمریکا با وجود احتیاط بر سر جانبداری آشکار از اغتشاش گران در ایران، به پیگیری سرویس دهی ویژه برای آشوب طلبان پرداخت. آمریکا که دیگر از موضع گیری های لفظی نتوانسته بود طرفی ببندد به حمایت عملی از اغتشاشگران پرداخت.
در این زمینه روزنامه نیویورک تایمز نوشت: در حالی که دولت اوباما می گوید در تلاش است از بکارگیری کلمات یا اقداماتی که به منزله مداخله در انتخابات ریاست جمهوری ایران و حوادث متعاقب آن است خودداری کند، وزارت خارجه آمریکا در جهت حمایت از معترضان ایرانی با شبکه مشهور اینترنتی توئیتر تماس گرفته است.
این روزنامه آمریکایی خبر داد: «روز دوشنبه[۲۵ خرداد ] یک کارمند ارشد وزارت خارجه آمریکا با ارسال ایمیلی به مدیران شبکه اجتماعی توئیتر خواهان به تعویق انداختن تعمیرات برنامه ریزی شده این پایگاه اینترنتی شد تا از این طریق مخالفان بتوانند بدون وقفه اطلاعات لازم درباره تظاهرات خیابانی را بین خود و جهان خارج رد و بدل کنند. این تقاضایی غیرمعمول بود.»
«پی.جی کراولی» معاون امور ارتباطات وزارت خارجه آمریکا دراین باره گفت: «درخواست ما از توئیتر این بود: شما در این زمان حساس نقشی مهم در ایران ایفا می کنید، آیا می توانید به کار خود ادامه دهید؟»
براساس این گزارش توئیتر با تبعیت از درخواست وزارت خارجه آمریکا اعلام کرد:«عملیات به روز رسانی پایگاه خود را به تعویق انداخته چون که شرکای آن در حال حاضر بر نقش توئیتر به عنوان یک ابزار مهم ارتباطاتی در ایران صحه گذاشته اند.»
«کراولی» با بیان اینکه درخواست وزارت خارجه آمریکا به منزله مداخله در انتخابات ایران نیست مدعی شد: «این امر کاملاً در راستای سیاست ملی ماست. ما مدافع آزادی بیان هستیم.»
در همین حال پایگاه اینترنتی نهرین نت فاش کرد: دیپلمات های آمریکایی در برخی کشورهای حوزه خلیج فارس اقدام به ساماندهی تظاهرات علیه انتخابات ریاست جمهوری ایران با استفاده از مخالفان جمهوری اسلامی کرده اند.
به گزارش این پایگاه اینترنتی، دیدارهایی قبل از انتخابات با هدف رسیدن به روشی برای پوشش رسانه ای و سیاسی علیه محمود احمدی نژاد برگزار شد و ارتباط این افراد با دیپلماتهای آمریکایی پس از پیروزی احمدی نژاد برای ایجاد آشوب در اوضاع داخلی ایران افزایش یافته است.
به نوشته نهرین نت، پلیس و نیروهای امنیتی در امارات عربی متحده و به خصوص در دبی هیچ گونه مخالفتی با انجام تظاهرات در مقابل کنسولگری ایران در این منطقه نکرده اند. [۲]
اوباما در مصاحبه با سی بی اس همچنین مدعی شد: «صدای مردم ایران باید شنیده شود و نباید خاموش شود. اما مداخله ما با توجه به تاریخ روابط دو کشور سازنده نیست. من قبلاً هم گفته ام عمیقاً نگران انتخابات ایران هستم.» و در حالی که آشکارا از آشوبگران حمایت می کرد خطاب به آنان گفت؛ مخالفان بدانند جهان به آنها چشم دوخته است
اما در ورای این مواضع ریاکارانه، روزنامه لس آنجلس تایمز تصریح کرد: سناتور جمهوری خواه مک کین (رقیب اوباما در انتخابات) از دولت اوباما می خواهد صراحتاً رژیم ایران را محکوم کند.[۳]
رابرت گیبس سخنگوی کاخ سفید نیز با وجود ادعای عدم دخالت در انتخابات ایران، از ایجاد تشنج های خیابانی حمایت کرد. وی این تشنج ها را شیوه ای مسالمت آمیز خواند. وزیر خارجه آمریکا هم در دیدار با وزیر خارجه رژیم صهیونیستی از ایجاد شبکه های رسانه ای برای هماهنگی جریان های ضدانقلاب و برپاکنندگان تشنج حمایت کرد و از جمله با اشاره به استخدام شبکه «تویتر» بدین منظور گفت: این ابزاری مهم است که به مخالفان اجازه می دهد با یکدیگر در تماس باشند و اطلاعات را مبادله کنند ما از این شبکه خواستیم تعمیرات خود را به تعویق اندازد.
صدای آمریکا با انتشار اظهارات هیلاری کلینتون، از راه اندازی وبلاگ های زنده از سوی شبکه سی ان ان و همچنین ترجمه گر گوگل برای مبادله سریع تر اطلاعات خبر داد.
دویچه وله آلمان نیز در گزارشی نوشت: شبکه سازی اجتماعی در فضای مجازی، اکنون در سیاست و دیپلماسی آمریکا نقش ویژه ای یافته است. توماس فریدمن (روزنامه نگار صهیونیست آمریکایی) از این شیوه به عنوان مسجد مجازی در مقابل مساجد انقلاب ایران یاد می کند.[۴]
معاون وزارت دفاع در دولت بوش و از طراحان حمله به عراق و افغانستان نیز میرحسین موسوی را به خاطر راه انداختن تشنجات خشونت بار بعد از انتخابات سال ۸۸ مورد ستایش قرار داد.
پل ولفوویتز که نقش اساسی در به خاک و خون کشیدن میلیون ها عراقی و افغانی داشت در گفت وگو با سی ان ان گفت: موسوی مردی بسیار شجاع است. او در حال مقاومت است و جان خود را در معرض خطر قرار داده است.
این نومحافظه کار ورشکسته آمریکایی همچنین گفت: لازم است آمریکا مستقیماً با موسوی تماس بگیرد. البته اگر او مایل به ارتباط نباشد نباید ما اصرار کنیم اما در هر حال بهتر است او بداند که می تواند یک خط ارتباط مستقیم با ما داشته باشد.
ولفوویتز با اشاره به اظهارات اوباما مبنی بر پرهیز از دخالت مستقیم آمریکا در ایران اظهار داشت: من این نگرانی را می فهمم، ما نباید به گونه ای عمل کنیم که به مخالفان حکومت ایران انگ عوامل داخلی آمریکا بخورد. اما به نظر من مخالفان حکومت به طور کاملاً روشن نشان داده اند که خواهان حمایت و کمک جهان هستند.[۶]
با دامنه دار شدن التهابات بعد از انتخابات ریاست جمهوری یک سیاستمدار اسبق آمریکایی با اشاره به برنامه ریزی های آمریکا برای بهره گیری از تنش های بوجود آمده در ایران، خطاب به مدعیان تقلب در انتخابات ایران گفت: آیا شما باور می کنید که مردم ایران به کسی رای داده باشند که ایران را به کشوری تبدیل کند که تحت نفوذ آمریکا باشد؟[۷]
سناتور جان مک کین، سناتور جمهوری خواه از ایالت آریزونا و کاندیدای پیشین ریاست جمهوری آمریکا نیز در جلسه ای در "بنیاد ملی دموکراسی" که یک بنیاد غیر انتفاعی در واشنگتن است، به مناسبت اولین سالگرد انتخابات ریاست جمهوری ایران به ایراد یک سخنرانی پرداخت.
به علت اهمیت فوق العاده این سخنرانی که می توان از آن به عنوان سندی در دخالت آمریکا در انتخابات ایران نام برد به بخش هایی از آن اشاره می کنیم .
وی در این سخنرانی می گوید : یک سال پیش در چنین هفته ای، در ایران آرمان هایی که در پی ایده های دموکراتیک بود، یک جنبش و یک رفرم سیاسی را متولد کرد که بیش از هر چیز در پی یک تفکر سیاسی بود. تفکری که نتیجه اش تولد جنبشی این چنین بود؛ جنبشی که بیش از هر چیز دیگر طی یک نسل خاورمیانه به خود دیده بود…
وی ادامه داد : یک سال پیش، بینشی که چنان چشم اندازی را برای ایجاد یک تحول سیاسی در ایران دور و مبهم میدید، مطلقاً اشتباه کرده بود. پس از آن که حق مردم ایران برای برگزاری یک انتخابات آزاد و منصفانه رد شد؛ جهان با ترس و و حشت به دریائی از مخالفان که بنا بر آوردها به ۳ میلیون نفر میرسید، می نگریست. به مردمی که در سراسر کشور با غرور به خیابان ها ریخته بودند…طی شانزده ماه گذشته، پرزیدنت اوباما دست خود را مکرراً و مصراً بهسوی رهبران ایران دراز کرد، ولی این دست باز با مشت رهبران ایران روبرو شد. مشتی که بیش از هر زمانی به خون فرزندان ایران زمین آلوده بود…
مک کین افزود : بالاخره قطعنامه تحریم های بیشتر علیه ایران به تصویب رسید. اما این آخرین قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد در ماهیت خود، ناکافی است. اکنون لازم است که کنگره آمریکا کار خود را در مورد تصویب لایحه تحریم ها علیه ایران به پایان برساند، ما می توانیم آن را بدون تأخیر به تصویب برسانیم… دولت آمریکا باید بدون تاخیر تحریم های خود را علیه مقامات ایران، بازرگانان و بانک هایی که سیاست های خطرناکترین رژیم ها را ترویج می کنند؛ اعمال کند و باید از متحدان خود د راروپا، آسیا و خاورمیانه بخواهد که همان تحریم ها را اعمال کنند…
وی همچنین گفت : وقتی جوانان ایرانی در شعارهای خود هنگام برگزاری دمونستراسیون هایشان به زبان انگلیسی می نویسند و میخوانند "اُباما – اُباما با اون هائی یا با ما"، این نشانه خوبی در این مورد است، در این که ما هم بیشتر میتوانیم از آرمان آنان حمایت کنیم و هم بیشتر باید حمایت کنیم…[۸]
*****************************************************
دولت آلمان نیز که امروز از نامزد شکست خورده در انتخابات افغانستان که مدعی است تقلب گسترده ای در این انتخابات روی داده است می خواهد خویشتن داری کند در سال ۸۸ به حمایت صریح از فتنه گران پرداخت.
آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، نیز در واکنش به انتخابات ریاست جمهوری ایران تصریح کرد که نشانههایی از تخلف در این انتخابات وجود دارد و آنچه را که "موج بازداشتها" در ایران خواند محکوم کرد.
همچنین فرانک والتر اشتاینمایر، وزیر امور خارجه وقت آلمان با اعلام احضار سفیر جمهوری اسلامی در آلمان به وزارت امور خارجه این کشور در ارتباط با ناآرامیهای پس از انتخابات اظهار داشت: «ما برخورد نیروهای امنیتی ایران را با تظاهرکنندگان به شدیدترین نحو ممکن محکوم میکنیم و با نگرانی به سوی تهران چشم دوختهایم.»
وزیر خارجه آلمان همچنین از موضع مشترک متحدان اروپایی این کشور در این زمینه خبر داد و اعلام کرد: «من امروز به اتفاق چندین تن از همتایان اروپایی خود از ایران خواستهایم هر چه سریعتر در باره وقایع این کشور و اتهامهای مربوط به تقلب در انتخابات اطلاعرسانی کند تا معلوم شود تا چه حد میتوان نتیجه انتخابات این کشور را جدی گرفت.»
فرانک والتر اشتاینمایر وزیر امور خارجه آلمان همچنین با انتشار بیانیهای روند برگزاری انتخابات در ایران را سوالبرانگیز خوانده و از مقامهای ایرانی خواسته بود به ابهامهای موجود پاسخ دهند.[۹]
از سوی دیگر در جریان حوادث بعد از انتخابات افشای ارتباط دو دیپلمات عضو سفارت آلمان با ستاد میرحسین موسوی در جریان آشوب های خیابانی، محافل سیاسی و دیپلماتیک در آن کشور را به دست و پا انداخت.
مجله اشپیگل اعلام کرد «دو نفر یاد شده در گزارش وزارت اطلاعات با نام های یوگی و اینگو، بلافاصله توسط دولت آلمان از ایران خارج و به برلین بازگردانده شده اند.» شتابزدگی دولت آلمان در فراری دادن دو دیپلمات مذکور ، احتمال دخالت آنها در اغتشاشگری را تقویت می کرد.
اشپیگل در گزارش خود تلاش کرده بود دو دیپلمات جاسوس و خرابکار یاد شده را «دو پلیس امنیتی که یکی از آنها صرفا ایمیل عاشقانه با یک زن در تهران مبادله می کرد» جا بزند.
اشپیگل نوشته بود : دولت آلمان این دو را به دلایل امنیتی به برلین بازگرداند. در این زمینه صرفا یک رابطه عاشقانه بین یکی از دو پلیس آلمانی و یک دختر ایرانی وجود داشته است. دولت و وزارت خارجه آلمان در عین حال می گویند این رابطه عاشقانه که ظاهرا سرویس اطلاعاتی ایران از آن خبر داشته، مایه شرمساری ماست.
اشپیگل ادامه داد: «یکی از این دو نفر به دلیل رابطه با یک زن ایرانی مورد توجه سرویس اطلاعاتی ایران قرار گرفته بود. ایران این زن را مامور اطلاعاتی معرفی کرده است که دیپلماتها در هر وقت روز و شب از او اطلاعات می گرفتند و وی به دستور آلمان ها یک گروه از اغتشاشگران را جذب و در اعتراضات روز عاشورا شرکت داده بود.»[۱۰]
آیا دلیلی واضح تر از آن چه گفته شد می توان یافت که برای آمریکا آن چه مهم نیست رای مردم و دموکراسی است ؟! آمریکا در سال ۸۸ رای ۲۴ میلیون ایرانی برای انتخاب نامزد مطلوب خود را تحمل نمی کند ، مردم را به آشوب های خیابانی و عبور از مرزهای قانون برای پیگیری مطالبات خود و …فرا می خواند ، تهدید به تحریم های گسترده در صورت عدم پاسخ مثبت به درخواست های اصحاب فتنه می کند و …و امروز در افغانستان و با اعلام پیروزی نامزد مطلوب خود از نامزد دیگر می خواهد سکوت کرده و صبر پیشه سازد !
پی نوشت ها
[۱] کیهان ، ۲۷ خرداد ۸۸ ، ص ۲
[۲] کیهان ، ۲۸ خرداد ۱۳۸۸ ، ص ۲
[۳] کیهان ، ۳۰ خرداد ۸۸ ، ص ۲
[۴] همان
[۵] همان
[۶] کیهان ،۴ تیر ۱۳۸۸ ، ص۲
[۷] خبرگزاری فارس ، ۱ تیر ۱۳۸۸
[۸] صدای آمریکا ، ۱۱ژوئن ۲۰۱۰
[۹] رادیو فردا ، ۲۵ خرداد ۱۳۸۸
[۱۰] کیهان ، ۱۲ بهمن ۸۸
