نماینده؛ آیت الله حاج آقا مجتبی تهرانی مقید به زیارت حرم حضرت عبدالعظیم بودند. اگر تهران بودند، هیچ وقت در اول ماه زیارت حرم حضرت عبدالعظیم را ترک نمیکردند. همیشه ماهی یکبار یا شب اول ماه و یا صبح اولین روز ماه، حتماً به زیارت میرفتند و هیچ وقت هم این برنامهشان ترک نمیشد. آنجا هم که مشرف میشدند، مثل مشهد سعی میکردند تمام آداب زیارت را به جا بیاورند. در زیارتهایشان همیشه برای دیگران دعا میکردند؛ میفرمودند که شما همیشه برای دیگران دعا کنید و هر چه میخواهید برای دیگران بخواهید و خودشان در این زمینه هیچ کوتاهی نمیکردند.
از بچّگی به ماخیلی سفارش میکردند که هر زیارتی که میروید به نیابت از ائمه معصومین(ع) بروید؛ این را از مرحوم پدرشان یادگرفته بودند. ایشان هر وقت صبح به حرم مشرّف میشد به نیابت از پیامبر اکرم(ص) و بعدازظهر به نیابت امیرالمومنین( ع) و فردا صبح به نیابت از یکی از معصومان (ع) زیارت میکردند.
میگفتند این کار احتمال استجابت دعای شما و دادن حاجات شما را چندین برابر میکند. ایشان خیلی به این مسئله مقید بودند وهر دفعه به نیابت از یکی از ائمه به زیارت میرفتند و آداب زیارت را هم کاملاً رعایت میکردند.
میگفتند: «برای زیارتت تشریفات قرار نده؛ همینطور بگو این کار را با شما دارم.» به همسایه جوانی که بیکار شده بود، گفتند: شما برو شاهعبدالعظیم زیارت کن. زیارت که کردی بگو: آقا! من بیکارم، همین. هیچ چیز نمیخواهد بگویی. خودش گفت: من برگشتم خانه، صبح زود یک نفر زنگ زد گفت: حسین بیکاری؟ گفتم: آره. گفت: الآن بیا فلان جا! من رفتم، مرا گذاشت سر کار.
گزیده ای از کتاب خاطرات
