نماینده/غلامرضابنی اسدی: یک مورد مشکوک به وبا هم اگر گزارش شود، آژیر خطر را به صدا درمی آورند. بیماری ابولا نیامده، سخن از مقابله با آن به گوش می رسد. هیچ کس هم نمی گوید، یک مورد است یا هنوز نیامده است. عقل حکم می کند برای حفاظت از سلامتی افراد، هوشیارانه، اقدامات لازم را انجام دهیم، اما …
اما نمی دانم چرا در برابر بیماری های مهلک اجتماعی، «انفعال» پیشه می کنیم. شیوع بیماری هم هوشیارمان نمی کند که گاه اگر یک نفر بانگ بردارد که کاری باید کرد، تنها کاری که می کنیم، خود ما مردم خاموش کردن اوست، نه آتشی که در سبک زندگی مومنانه و ملی ما افتاده است. توجیه هم می کنیم که این مقدار و این تعداد ناهنجاری که قابل گفتن نیست. ببین چقدر مردم خوبند!؟ بله مردم خوبند اما دلیل نمی شود چشم بر ویروسی که می تواند خوب بودن مردم را آسیب زند بست. منطق قضیه هم همان منطقی است که تأکید دارد برای مقابله با بیماری باید جامعه را حساس کرد و اقدامات پیشگیرانه را انجام داد. پس در برابر ماجراهای اجتماعی هم، چنین باید بود، حالا از این نگاه به این «مثلث» نگاه کنید؛
۱ – ماجرای ۲۴ ساعت زندگی یک بچه پولدار که شبیه او هم کم نیستند؛ ۴۰ میلیون تومان پول توجیبی ماهیانه… جناب ایشان وقتی خبرنگار می پرسد، صبح تا شب چه کار می کنی؟ می خندد و می گوید: زندگی من صبح تا شب ندارد. معمولاً ۴ بعدازظهر بیدار می شوم و ۸ صبح روز بعد می خوابم… وقتی خبرنگار می پرسد: خب همین ۴ بعدازظهر تا ۸ صبح را چه جور سپری می کنی می گوید: بیدار که شدم غذا می خورم، دوش می گیرم، با بی ام و می روم دور دور بیرون شام می خوریم با دوستان و شب خانه یکی جمع می شویم و… وقتی می پرسد برایت مهم نیست یک عده نان شب ندارند؟ می گوید چرا مهم است اما من که مسئول بی پولی آنان نیستم… بله، جناب ایشان ماهیانه ۴۰ میلیون پول توجیبی دارد و خرج می کند. حالا بگذار خیلی ها هزینه درمانشان را هم نداشته باشند و…
۲ – آقا پسرها هم آرایش می کنند، زیر ابرو برمی دارند، مو رنگ می کنند، هزینه اش هم ناقابله، به اندازه حقوق یک نفر که صبح تا شب کار می کند! بله، به جایی برنخورد، آقای خبرنگار می گفت: یک نفر آمد ۸۰۰ هزار تومان برای موهای بلند و فردارش گذاشت، برای «مش نقره ای» موهای بلندش! دیگری برای «کراتینه» کردن موهایش هر دو هفته یک بار بین ۴۰۰-۳۰۰ هزار تومان هزینه می کند، آن دیگری برای زیر ابرو برداشتن… حالم بد می شود. این ها مردند، مثلاً…
۳ – ۵۴ درصد زندانیان اعتیاد به مواد مخدر را زنان تشکیل می دهند و این به نظرم از فاجعه هم آن طرف تر است، تازه وقتی بدانید ۷۰ درصد زندانیان زیر ۴۰ سال هستند، یعنی مقطع سنی که باید کار و کار و کار وجهه همت مردمان باشد آنان زندان نشین هستند و… نمی توانم ادامه دهم.
… این فقط ۳ تصویر بود از ناهنجاری ها اما مشت بود، نمونه خروار، نمی خواهم از صفحه بچه پولدارهای تهران و تبریز در فضای مجازی بگویم که چشم هم را کور می کردند در چشم و هم چشمی، مثل آن ها برای ما مثل بهلول است و مرد مالدار و متکبر که می گو یند و قتی جامه ای نو پوشیده بود پرسید من چند می ارزم و جواب شنید که مثلا یک میلیون تومان اما مرد متکبر غرید که این فقط قیمت لباس من است و بهلول گفت من هم همان را عرض کردم و الا خود شما که… ه. بله خود این افراد که ارزش شان چندان نیست با آن ها هم همکلام نمی شویم بلکه از شما می پرسم، نباید آژیر خطر را به صدا درآورد؟ آیا ناهنجاری های اجتماعی از بیماری فلان… کم اهمیت تر است؟ آیا نباید فریاد زد. آیا نباید خود ما مردم چنان رفتار کنیم که ناهنجاری تبختر و تکبر و …این خوی های شیطانی عرصه ای برای عرضه خویش نیابند؟ مگر آیات قرآن یادمان رفته است که حتی به تبختر راه رفتن را هم نکوهش می کند چه رسد به سرمه کردن دارایی و کاخ و خودروی میلیاردی و کشیدن به چشم مردم؟ به باور من این قبیل ناهنجاری ها که دهن کجی به ساحت انسان است را خود آحاد جامعه می توانند و باید چاره کنند وصد البته متولیان فرهنگی و اقتصادی و حتی بازرسی و قضایی باید مورا از ماست میلیاردرها بکشند اما آتش خود نمایی اینان را آب دیده مردمان خاموش می کند که با نگاه نظارت ملی نگذارند هرکس به هر سو خواست میل کند. البته سرمایه دار همیشه بوده بعد از این هم خواهد بود با توانگران توانمند ساز نه که مشکلی نداریم که حمایت شان می کنیم چیزی که با آن مشکل داریم خوی سرمایه سالاری تازه به دوران رسیده هایی است که می خواهند به مردم فخر بفروشند.
منبع: پارس
