به گزارش نماینده به نقل از باشگاه خبرنگاران؛ عبیدالله بن زیاد در روز پنجم محرم سال ۶۱ هجری قمری مرادى را به دنبال شبث بن ربعى فرستاد که در دارالاماره حضور یابد.
شبث بن ربعى خود را به بیمارى زده بود و مىخواست که ابن زیاد او را از رفتن به کربلا معاف دارد، ولى عبیدالله بن زیاد براى او پیغام فرستاد که "مبادا از کسانى باشى که خداوند در قرآن فرموده است: چون به مؤمنین رسند گویند از ایمان آورندگانیم و هنگامى که به نزد یاران خود – که همان شیاطینند – روند، اظهار دارند ما با شماییم و مؤمنین را به سخره مىگیریم" و به او خاطر نشان ساخت که اگر بر فرمان ما گردن مىنهى و در اطاعت مائى، در نزد ما باید حاضر شوى.
شبث بن ربعى، شبانگاه نزد عبیدالله آمد تا رنگ گونه او را نتوان به خوبى تشخیص داد! ابن زیاد به او مرحبا گفته و در نزد خود نشاند و گفت: باید به کربلا روى، پس شبث قبول کرد و عبیدالله او را به همراه هزار سوار به سوى کربلا گسیل داشت. (شبث بن ربعی یکبار از اسلام خارج شد ولی توبه کرده و دوباره به اسلام بازگشت. در صفین از حضرت علی علیه السلام جدا شد و به خوارج پیوست و بعد از آن دوباره توبه کرد و بالاخره او با چهار هزار نفر خود را به کربلا رساند و در روز عاشورا فرمانده پیاده نظام سپاه عمرسعد بود.)
سپس عبیدالله بن زیاد به شخصى به نام زحر بن قیس با پانصد سوار مأموریت داد که بر جسر صراه ایستاده و از حرکت کسانى که به عزم یارى امام حسین از کوفه خارج مىشوند جلوگیرى کند.
فردى به نام عامر بن ابى سلامه که عازم بود براى پیوستن به امام حسین علیهالسلام از برابر زحربن قیس و سپاهیانش گذشت، زحر بن قیس به او گفت: من از تصمیم تو آگاهم که مىخواهى حسین را یارى کنى، باز گرد! ولى عامر بن ابى سلامه بر زحرى بن قیس و سپاهش حمله ور شد و از میان سپاهیان گذشت و کسى جرأت نکرد تا او را دنبال کند.
عامر خود را به کربلا رساند و به امام حسین علیهالسلام ملحق شد تا به درجه رفیع شهادت نائل آمد، او از اصحاب امیرالمؤمنین على بن ابى طالب علیهالسلام بود که در چندین جنگ در رکاب آن حضرت شمشیر زده است. حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه نیز هر طور که بود خود را به کربلا رساندند تا ثابت کنند که هیچ چیز نمیتواند مانع پیوستن آنان به قافله کربلا شود.
