به گزارش نماینده به نقل از مهر، با توجه به نزدیک شدن به ایام حج، گزیده ای از سخنان آیت الله العظمی جوادی آملی در کتاب جرعه ای از «صهبای حج » را از نظر می گذرانیم، که انجام هر یک از مناسک حج را موجب کنار رفتن پوششهای دل مرقوم داشتند.
آیت الله جوادی آملی به نقل از رسول گرامی اسلام (ص) فرموده اند: حج گزار چون به گرد کعبه طواف کند از گناهان خود بیرون میآید و چون صفا و مروه سعی کند از گناهانش به درمی آید و چون در عرفات توقّف کند از گناهانش خارج می شود و چون در مشعرالحرام توقّف کند از گناهانش برون می آید و چون رمی جمره کند از گناهانش خارج می شود. این بیان این نکته باشد که هر یک از این اعمال در آمرزش گناهی خاص مؤثر است و برای آمرزش آن گناه واجب شده است. یا آنکه گناهان چون انباشته شود و زنگار و پرده ای بر گنهکار شود، هر یک از این مناسک موجب کاستن از ضخامت این پرده ها و کنار رفتن این پوششها از دلها می گردد. لذا طبق بیان نورانی آن حضرت معیار حج مقبول این است که حجگزار از آن پس، مرتکب گناه نشود، امّا اگر همچنان به تباهی و گناه تن داد، این نشان از مردود بودن حجّ اوست.
ایشان همچنین دربارۀ کمترین پاداش کسی که به کعبه می نگرد به حدیث دیگری از آن اشاره داشته که فرمودند: کمترین پاداش کسی که به کعبه می نگرد، این است که خداوند در برابر هر نگاه، پاداشی به او می بخشد و بدیای را از او پاک میکند و او را درجهای بالا می برد.
ایشان در بخش دیگری در این کتاب، مناسک حجّ را نمونهای از قیامت و حشر اکبر و تجسمی از حشر مردم در روز قیامت و برهنگی آنان در معاد مرقوم داشته و حج را، نور و بصیرت و شهود معرفی نمودند و در ادامه با تمسک به روایات، کسانی که از انجام این فریضه الهی سر باز زنند را مورد مذمّت قرار داده و آورده اند: در روایات آمده است که تارک حج، کور محشور می شود و او در دنیا کور است و در آخرت کورتر و گمراهتر. امام صادق(ع) نیز فرمودند: مردهای که در گور است دوست دارد که در برابر دنیا و آنچه در آن است، او را یک حج می بود؛ «وَدَّ مَنْ فی القبورِ لو أَنَّ لَه حَجَّهً بالدُّنیا وما فِیها».
استاد حوزه علمیۀ قم، حج را شفابخش دلها از بیماریهای شرکآلودی همچون ریا و هوا و بخل و خودپسندی ابراز داشته و ادامه دادند: حج با آن لبیک ویژه خود، طردکننده هر جاهلیت و درهم شکننده هر بت و نشانه شرکآلود جاهلی و کوبنده هرگونه باطل قدیم و جدید است.
این خانه، مرع مکرر مردم است. مرجع، جایی را گویند که انسان از آنجا آمده و به آنجا باز می گردد. بر این اساس، وطن اصلی مردم کعبه است و وقتی انسان به زیارت کعبه می رود گویا به اصل خود رجوع کرده است. بنابراین، کعبه مظهر فطرت است و حالت اصلی انسانها رجوع به کعبه است.
