به گزارش نماینده امیرحسین صادقی مدافع ملی پوش استقلال توانست با بازیهای درخشان در تیم ملی نظر خیلیها را نسبت به خودش تغییر دهد. صادقی که برخلاف سایر ملیپوشان که از همه چیز راضی بودند به شدت از مردم و صداوسیما شاکی به نظر میرسید. او که قصد انجام مصاحبه نداشت و حتی در پایان مصاحبه با بانک ورزش گفت: «نمیدانم چرا این حرفها را به شما زدم، چون اصلا قصد صحبت کردن نداشتم.» در حالی که تازه به همراه خانوادهاش از خرید به منزل آمده بود، به سووالات بانک ورزش پاسخ داد. هرچند که این مصاحبه بیشتر درد و دلهای امیرحسین و ناراحتیهایش از مردم بود. همان مردمی که به آنها واژههایی چون ستارههای کاغذی و ستارههای پوشالی میدهند.
زمانی که به همراه خانواده بیرون رفته بودی، واکنش مردم چطور بود؟
ما را که کسی نمیبیند. مردم روزه هستند و گرما باعث شده چشمشان درست نبیند! در این چند وقت زیاد بیرون نرفتم، چون شب و روزم قاطی شده، روزها خواب هستم و شبها بیدار. خستگی بازیها و اردوهای ۴۰، ۵۰ روزه باعث شده تا بهترین تفریح من خواب و بهترین همدمم بالشتم باشد.
ابتدای فصل پیش گفته بودی امسال میخواهم با تیم ملی به جامجهانی بروم و توانستی به حرفت عمل کنی.
من در جامجهانی ۲۰۰۶ آلمان همراه تیم ملی بودم، اما نتوانستم بازی کنم. در فصل گذشته تمام تلاشم را کردم تا در این جامجهانی با سربلندی بازی کنم. خدارو شکر توانستم سربلند از این بازیها بیرون بیایم. به نظر من خواست خدا بود و خدا نظر کرد تا بتوانم در این چند بازی بنا به آنچه که کارشناسان گفته اند خوب باشم. البته ما یک تیم بودیم و سعی کردیم همه خوب باشیم.
اما بازی آخر تمام تصورات را برهم زد.
متاسفانه بازی آخر روی یک ضدحمله گل خوردیم و به دلیل بدی آب و هوا فوتبال مان خراب شد. هرچند فشاری که از سوی مردم روی ما بود و اینکه توقع شان بالا رفته بود، باعث شد نتوانیم آنچه را که در توانمان بود ارایه دهیم.
مگر شما در برزیل این فشار را حس میکردید؟
بله. دنیا، دنیای فضای مجازی و اینترنت است و تمام اخبار را رصد میکردیم. مردم فکر نکنند که ما یادمان رفته. مگر همین مردم و صداوسیما تا دیروز نمیگفتند چرا باید پولهای میلیاردی که پول بیت المال است به این بازیکنان پرداخت شود. صداوسیما و مردم و آن وجه ای را که از ما فوتبالیستها درست کرده بودند را یادمان نرفته است. مردم همان مردم بودند و ما هم همان فوتبالیستهایی بودیم که پول بیت المال را به جیب زده بودیم. حالا چطور شد که به ناگهان یادشان رفت، نمیدانم.
فکر نمیکنی این دو مقوله عملکرد بازیکنان در جامجهانی و رقم قرارداد بازیکنان با هم متفاوت است؟
چطور میشود تا قبل از بازی با نیجریه یک جور به ما نگاه میکردند و ما شده بودیم بهترین آدمهای روی زمین، اما بعد از بازی با بوسنی دوباره نظرشان عوض شد. این جامجهانی به خاطر این رفتارها اصلا به من نچسبید. باز هم دم آنهایی که در این مدت با ما بودند و به دنبال خوشحال کردن دیگران نبودند، گرم. مردم آرژانتین از شکست ما بی نهایت خوشحال بودند. درحالی که یکی از خبرنگاران آرژانتینی قبل از بازی از من پرسید مسی را چکار میکنی؟ من همان لحظه به ذهنم این جمله رسید «ما با مسی بازی نداریم، ما ایرانیها از نژاد آریایی هستیم و نژاد برتر دنیا. هشت سال برابر تحریمها و پیش از آن هشت سال در جنگ با عراق کمر خم نکردیم، حالا این که مسی است.» باور کنید در هیچ جای دنیا، چنین حریفی برابر آرژانتین پیدا نمیشود که آنها دیماریا و هیگوآین را تعویض کنند و مسی هم این قدر سردرگم باشد. ما در برزیل از وجاهت مردم ایران دفاع کردیم. اما توقع نداشتم آنها درباره فوتبالیستها اینگونه حرف بزنند.
به نظر میرسد خستگی جامجهانی بیشتر برای امیرحسین صادقی روحی بوده تا جسمی.
با تمام وجود بازی کردن در جامجهانی رسالتی بود بر گردن ما. اما مردم باید بدانند که همه چیز فوتبالیستها پول نیست. برای شما یک مثال میزنم. پسر من وقتی مرا بعد از ۶۰ روز در فرودگاه دید، فقط تا نیم ساعت گریه میکرد. فقط شما این را در نظر بگیرید که مردم عادی میتوانند دوری از زن و بچه را این همه مدت تحمل کنند، آن هم در شرایط معمولی نه شرایطی که ما داشتیم. ما باید پرچم ایران را بالا نگه میداشتیم و چشم یک ملت به ما بود ولی متاسفانه یک سری اندک از مردم که دستشان به شبکههای اجتماعی میرسید، رفتاری کردند که در خور مردم ایران نبود. صداوسیما هم که شاهکارش را نشان داد. برنامه ای که قطع شده بود و کارشناس برنامه آنگونه در مورد ما صحبت کرد.
باید قبول کرد که هواداران فوتبال احساسی هستند.
قبول دارم. اما این را باید بدانید که ما از جان مایه گذاشتیم و در هر سه بازی توقع خودمان از خودمان زیادتر شده بود. نمیخواهم بهانه بیاورم، اگر آب و هوا شرجی نبود و آن باران شدید نمیبارید، شاید نتیجه دیگری برابر بوسنی رقم میخورد. اما عده ای موجی را راه انداختند که به مردم القا کنند که تیم ملی مسن بود. آن کسانی که این خط را دادند، ندیدند که دوندگی بازیکنان تیم ملی به چه میزان بود. خیلی دوست دارم بفهمم که چه کسی این خط را داده بود. متاسفانه عقل مردم ما به چشمشان است. من فقط ممنون دار آنهایی هستم که در گرما و سرما پشت ما بودند و از ما حمایت کردند.
بیشتر از مردم ناراحت هستی یا از کارشناسان یا رسانهها؟
فرقی نمیکند. آن لحظه که نوشتند فلانی دنبال پیراهن ژکو بوده یا از این حرفها، خیلی به ما سخت میگذرد. به خدا درد دارد که ۶۰ روز سختی بکشی و بعد هم این حرفها را بزنند. خیلی بد است. من بعد از بازی با بوسنی آنقدر خسته بودم که حتی نتوانستم به رختکن بروم و ده دقیقه روی نیمکت نشستم. از نظر جسمی و روحی بریده بود. ما چند ماه تلاش کردیم وخون جگر خوردیم. آنهایی که میگویند میلیاردی پول میگیریم، بدانند که پولی هم نگرفتیم. فقط از مردم و نام ایران دفاع کردیم. باورتان نمیشود آنقدر فشار روحی و روانی روی من بود که موهای صورتم ریخته است.
به نظر میرسد دل پر دردی داری.
بله، خیلی خیلی ناراحت هستم. چرا مردم ما اینگونه شده اند که با دست خودمان، خودمان را نابود میکنند. چرا مثل گذشته همه با هم نیستیم. نمیدانم چرا مردم ما این طوری شده اند. قبول دارم فشارهای اقتصادی و غیره در جامعه وجود دارد و نمیخواهم بگویند سیاسی صحبت کرده است. اصلا ولش کن این بحث را ادامه ندهیم و نمیدانم چرا این صحبتها را با شما کردم، چون واقعا قصد مصاحبه کردن را نداشتم. ولی فقط این را بدانید که ما همان تیم ملی هستیم که همه میگفتند بروند جامجهانی کیسه گل میشوند، بهتر است نروند.
