«درهرملاقات خارجی بخشی ازکنجکاوی من صرف این می شود که ببینم رفتارآنها با آیت الله چگونه است…. به عنوان یک شاهد تاریخی و بدون مبالغه صادقانه می گویم تقریبا درچهره تمام شخصیتهای ملاقات کننده خارجی می توان این حالت را دید که آنها بخوبی می دانند با چه سیاستمدار بزرگی روبرو شده اند»
.
اینها بخشی از تمجید های غلامعلی رجایی از هاشمی رفسنجانی است. وی ادامه می دهد:«در جلسات از درک این حس به وجد می آیم و احساس شعف می کنم که در ایران عزیز ما چنین شخصیتهای نادری وجود دارند که دنیای سیاست، آنها را به بزرگی پذیرفته ودر برابر تجربه دانش، و منزلتشان سر خم نموده است».
رجایی سپس دو نمونه از شیفتگی مقامات خارجی را نمونه می آورد که چگونه نخست وزیر سابق ومسن ایرلند با حالت شاگردی در محضر هاشمی نشسته بوده و یا کوفی عنان دبیر کل سابق سازمان سلام همسرش را به آقای هاشمی ابلاغ کرده است. بعد وی این مساله را حاکی از احساس بالای هاشمی در حیطه مسائل عاطفی می داند که صدا وسیما توان درک و نشان دادن آن را ندارد.
از این بگذریم که منشا این روحیه تملق چیست وچه نیازی به بیان جایگاه شخصیتی فردی که جناب رجایی می فرمایند حتی با عواطفش همسر دبیر کل سابق سازمان ملل را هم جذب خودش کرده است، کجا است ؟
با این تعریف و تمجید و تملق های جناب رجایی چندسوال به ذهن می رسد:
1- رفتار «تاریا کرونبرک» سرپرست هیئت پارلمانی اروپا در سفر به تهران در ملاقات با هاشمی هم از شدت علاقه و شیفتگی بوده است ؛ یا نه علاقه به هاشمی فقط مختص مقامات سابق و سن گذشته جهان سیاست است؟
2- صدا سیما در خصوص نشان دادن بعد عاطفی جناب هاشمی چه کاری باید بکند تا" عزت یاران امام! " را پاس بدارد؟
