نماینده-کناره گیری محمدرضا عارف از رقابت انتخاباتی ریاست جمهوری یازدهم که به سفارش سید محمد خاتمی اتفاق افتاد، رویداد مهمی در فضای سیاسی بود. رویدادی که در ظاهر امر نشان می داد، جریان اصلاحات و جریان کارگزاران به یک نقطه اشتراک رسیده اند. اما گویا پشت پرده این کناره گیری بسیار پیچیده تر از آن چیزی بود که در فضای عمومی انعکاس یافت. امری که از یک طرف، حاکی از وجود یک روند یک جانبه تصمیم گیری و اجبار از جانب سران اصلاحات نسبت به دیگر چهره های آن است و از سوی دیگر عدم اجماع در درون اصلاحات نسبت به این مدل تصمیم گیری را نشان می دهد.
محمدرضا عارف در گفتگو با روزنامه اعتماد، گرچه به نوشته خبرنگار اعتماد تلاش کرده نا گفته هایش را بر زبان نیاورد، اما کدهای مهمی از وضعیت تصمیم گیری در درون این جریان به دست داده است.
عارف که چهره معتدلی در درون این طیف سیاسی شناخته می شود، گویا رضایتی از نحوه رفتار جریان مطبوعش ندارد، در مورد چگونگی این اتفاق و اینکه چرا به تلفن سید محمد خاتمی در خصوص کناره گیری از عرصه انتخابات جواب نداده است؛ می گوید:«برای اولین بار است که اینها را می گویم ساعت 5 یا 6 عصر 22 خرداد ماه بود و من در سفرهای انتخاباتی در شیراز برای سخنرانی آماده شده بودم و در حال رفتن به جایگاه بودم که گفتند از طرف آقای خاتمی تماس گرفته شده است. در آن زمان حقیقتا فرصتی برای پاسخگویی نبود و مردم منتظر سخنرانی بودند، در نهایت شب 22 خرداد بود که با نزدیکانم نشستی برگزار کردم و تصمیم بر این شد تا کناره گیری کنم».
طبیعتا برای تصمیم گیری در خصوص موضوع مهمی چون کناره گیری یک چهره سیاسی از عرصه انتخابات آن هم در لحظات آخر فرصت تبلیغات انتخاباتی ، می بایست یک جلسه مشورتی با فرد برگزار شود و نظرات و دیدگاههایش شنیده و تصمیم گیری شود. در حالی که در سیستم تصمیم گیری جریان اصلاحات با یک تلفن و فکس ، خواسته تصمیم گیران را به یک کاندیدا که تا لحظات آخر با جدیت در صحنه بود تحمیل کرده اند. شاید راز این جمله عارف همین اجبار است:«اگرچه تشخیص من چیز دیگری بود اما معتقدم اگر در یک حکومت معنوی مسوولیتی از دوش فردی برداشته شود جای خوشحالی هم دارد.»
عارف صراحتا می گوید : «من با این سازو کار موافق نبودم این را برای اولین بار است که طرح می کنم با جمع بندها موافق نبودم و فقط به خاطر قول و قرارهای اخلاقی با آقای خاتمی کناره گیری کردم.».
از سوی دیگر عارف اذعان می کند که این تصمیم ، تصمیم کل جریان اصلاحات هم نبوده و بیشتر انعکاس خواست برخی سران جریان بوده است:«حتی برخی از دوستان اصلاح طلب هم فکر نمی کردند من چنین کاری انجام دهم». 
