نماینده – آیت الله امجد را بسیاری به جلسات ماه مبارک رمضان در دانشگاه تهران می شناسند هر چند رویدادهای چند سال گذشته و حمایت وی از تنی چند از اصحاب فتنه سبب ساز دلخوری بسیاری از شاگردان از استاد شد ولی این سبب نمی شود حرف های او را نشنید.
آیت الله امجد در مصاحبه ای با جماران به نکات خوبی اشاره کرده است که شنیدنش خالی از لطف نیست.
او از دیکتاتوری سخن گفته و گفته که باید نقدها را پذیرفت هر چند از یک رعیت ساده باشد.
این سخن انسان را یاد اظهارات رئیس جمهور می اندازد که منتقدان را مشتی بی سواد مزد بگیر می خواند و یا مشاور محترم رئیس جمهور که منتقدان را لبو فروش و یا رانندگان عوام می خواند !
به هر حال سخن آیت الله امجد را که اتفاقا بازخوانی اظهارات امام امت است را باید درس اخلاقی برای دولت یازدهم دانست و از آقایان خواست اگر سخن حق را از امام و امت امام نمی شنوید حداقل به سخنان استاد اخلاق دولت گوش فرا دهید …ضرر نمی کنید …
این درس را با هم مرور کنیم :
آیت الله امجد در مصاحبه با جماران می گویند :
«یکی از دلایل اصلی که در جایگاه و امتیاز حوزه آن زمان اهمیت بسیاری دارد و نمی توان از آن غفلت نمود، این بود که امام نقدپذیر بودند و موارد بسیاری در سیره ایشان مشاهده می شد که نقدها را قبول می کردند و بر این باور بودند که نپذیرفتن نقد و انتقاد، نشانه کم فروغ بودن چراغ تهذیب در درون جان است و پذیرش نقد، نشانه بزرگی روح و شرح صدر:
«اگر انسان خودش را ساخته بود، هیچ بدش نمی آمد که یک رعیتی هم به او اشکال کند و از انتقاد بدش نمی آمد.»[صحیفه، ج13، ص74]
همچنین در عبارت دیگری هم داریم که: «نباید ما ها گمان کنیم که هر چه می گوییم و می کنیم، کسی را حق اشکال نیست. اشکال، بلکه تخطئه، یک هدیه الهی است برای رشد انسانها.»[صحیفه، ج20، ص170]
در باب نقدپذیری ایشان، حکایتی معروف است که روزی امام از قول استادش آیت الله شیخ عبدالکریم موسس نقل فرموده که «مرد است و دو قولش!» یعنی اگر انسان متوجه شد که اشتباه کرده، باید به اشتباه خود اقرار کند و از بیان آن نهراسد.
آدم خودساخته حتماً نقدپذیر باید باشد، نقد را بشنود، اگر نقد وارد بود اصلاح کند و در غیر این صورت توضیح دهد. البته نکته ای که می بینم از آن غفلت می شود این است که نقد را در جایگاه و فضای خود مطرح نمی کنند. نقد را باید معقولانه و در فضایی که هست، باید دید که آیا وارد است یا خیر.»
