نماینده: از ابتدای روی کار آمدن دولت یازدهم شاهد سوالات مختلف نمایندگان مجلس از وزرای کابینه یازدهم هستیم، موضوعی که موجب شده است واکنش های متعددی را در میان سیاسیون برانگیزد.
به گزارش نماینده، حامیان و رسانه های وابسته به دولت درصدد القای این موضوع هستند که نمایندگان سوال کننده از دولت، محدود و عمدتا از طیف خاصی هستند که به دلیل شکست در انتخابات به دنبال ایجاد تنش میان دولت و مجلس هستند.
اما از سویی دیگر، کارشناسان معتقدند که اساسا پرسیدن سوال از دولت حق نمایندگان است و آنان می توانند در مواردی که ابهام وجود دارد، وزیران کابینه را به مجلس احضار کنند. مخصوصا آنکه اتفاقا زمانی نه چندان دور، همین رسانه های حامی دولت کنونی معتقد بودند که چرا مجلس با دولت احمدی نژاد مماشات کرده و وزرا را استیضاح نمی کند و همین امر موجب شده بود که نمایندگان مجلس را «وکیل الدوله» بنامند! اما حالا با تغییر دولت گویا این رسانه ها هم تغییر نظر داده اند و می گویند مجلس حق ندارد به این مقدار از دولت سوال کند و وقت وزرای کابینه را بگیرد!
اما در سطحی دیگر از این تحلیل و در کنار موضوعات یاد شده، می توان این مسأله را نیز مورد پرسش قرار داد که به راستی، راهبرد کلان مجلس در مواجهه با دولت چگونه است؟ مجلس قرار است چه رویه ای را در مقابل اقدامات و فعالیت های دولت در پیش بگیرد؟
این موضوع از آن جهت مهم است که:
اولا به نظر می رسد دولت در زمینه هایی اصرار دارد سیاست های درست و نادرست خود را اجرایی سازد و اهمیتی به تصمیمات و نظرات مجلس هم ندهد. نمونه بارز این موضوع را می توان در مسأله پرونده هسته ای ایران و توافقنامه ژنو ملاحظه کرد که به اذعان نماینگان مجلس، دولت در این زمینه اطلاعات درست و جامعی به نمایندگان ارائه نداده و بر مبنای تصمیمات خود عمل کرده است. عملکرد وزیر علوم و اصرار او بر بازگرداندن برخی از افراد مسأله دار به وزراتخانه و دانشگاه ها، و همین طور بازگشت دانشجویان ستاره دار به دانشگاه علی رغم سوال نمایندگان از او نیز مثال دیگری است. همین طور عملکرد وزرای ارشاد، صنعت و معدن و… نیز مثال های دیگری از همین دست اند. بنابراین به خودی خود، این موضوع موجب تقابل بین دولت و مجلس خواهد شد.
ثانیا به دلیل حجم بالا و پراکندگی عملکرد نامناسب و نامطلوب دولت، رفتار و سوالات نمایندگان نیز دارای «پراکندگی» است و از «وحدت رویه» به خصوصی پیروی نمی کند. این مسأله موجب می شود در بلندمدت، سوالات نمایندگان جنبه فرسایشی پیدا کرده و با شانتاژگری های رسانه های وابسته به دولت، اینگونه القا شود که مجلس به دنبال ایجاد تنش با دولت است و از این خلال، دولت نیز دست به مظلوم نمایی بزند.
بنابراین مهم ترین کاری که می بایست در صدر اولویت نمایندگان مجلس مخصوصا نمایندگان اصولگرا، اعم از هر جریان و گروهی که هستند قرار گیرد، داشتن «وحدت رویه» جامع و مانع در مواجهه با دولت است. واضح است که وحدت رویه با وحدت نظر تفاوت دارد. ممکن است دو فرد یا دو جریان دارای وحدت در نظر یا سلیقه نباشند، اما در حوزه عمل و اجرا، از یک روش و رویه استفاده کنند.
بر این اساس، لازم است که نمایندگان اصولگرا به استراتژی و وحدت رویه ای مطلوب دست پیدا کنند و گرنه با توجه به نزدیک بودن انتخابات مجلس دهم، ممکن است این تشتت در نظر و عمل نمایندگان، منجر به تکرار تجربه تلخ روی کار آمدن مجلس ششم شود.
