ابعاد ساخت درونی قدرت ملی

نماینده – انقلاب اسلامی در قرون اخیر اولین انقلابی بود که با حضور جدی مردم و با ابزار راهپیمایی و تظاهرات و تحرکات صلح آمیز به پیروزی رسید. به بیانی دیگر مردم بدون هیچ گونه دخالت خارجی یا کودتا و دیگر ابزاری که در تفکرات کمونیستی و نظام­های سرمایه داری مرسوم بود، به پیروزی رسیدند و هیچ کس نمی تواند قدرت حضور گسترده مردم را منکر شود.

حضور پررنگ و معنا دار اقشار مختلف، نه یک قشر خاص (اعم از پیر و جوان، زن و مرد،؛ فقیر و غنی، و …) در انقلاب اسلامی بی­ بدیل و بی نظیر بود. این مسئله در تمام روزها و دهه­ های انقلاب تا کنون اتفاق افتاده است. به عنوان مثال در دوران جنگ تحمیلی یا ۹ دی و … مردم در واقع جزء اصلی ارکان حفظ انقلاب بودند و بدون هیچ گونه ابزار خارجی، پول و یا تبلیغات بیگانگان، تنها با اتکا بر نیروی درونی خود به این موفقیت های عظیم دست یافتند.

در سالهای اخیر در زمان تحریم­ ها نیز دانشمندان جوان ایرانی با تکیه بر خلاقیت، ابتکار، استعداد بر پایه ایمان خود به موفقیت­های بزرگی دست یافتند. دستاوردهای: هسته ای، سلولهای بنیادی، علوم فضایی و داروهای نوترکیب و ده­ها دستاورد دیگر نماد و نشانه­ هایی از همین خود باوری و توکل بر خداست. توکل بر خدا و خودباوری متکی بر نیروی داخلی دستمایه­ ای بزرگ و سرمایه­ ای عظیم است. مقام معظم رهبری این نکته لطیف را اینگونه بیان فرمودند:

«ساخت اقتدار درونى ملّت که در درجه‌ى اوّل با ایمان صحیح و راسخ و با اتّحاد آحاد مردم و با عمل درست مسئولین کشور و با همراهى مسئولان و آحاد مردم و با توکّل به خداى متعال انجام خواهد گرفت»[۱]به بیانی دیگر می توان گفت ایمان واقعی مردم نرم افزار و ملت سخت افزار تحولات عظیم در طول انقلاب بودند و خواهند بود و نماد و شاهد مثال آن نیز پیشرفت­های عظیمی است که تاکنون به آن­ها دست یافته­ ایم.

همانگونه که رهبر انقلاب نیز تاکید فرمودند «عمل صالح بر اساس ایمان، ایمان راسخ و ایمان درست، ایمان همراه با بصیرت، و تداوم و استقامت، اگر چنانچه بود، پیروزى قطعى است. اینهایى که پیروز نمی شوند، یکى از این ها را ندارند»[۲] اگر بخواهیم در دنیا حرفی برای گفتن داشته باشیم باید ایمان و توکل و نیروی درونی ملت را سرلوحه عملکرد و نقشه راه خود قرار دهیم.

در طول انقلاب هر زمان که در داخل به موفقیت­ هایی رسیدیم، این موفقیت­ ها دست­مایه و دستاوردی برای کسب موفقیت در عرصه بین الملل شده است و آن زمان انقلاب اسلامی ایران در تمام عرصه­ های بین المللی به موفقیت دست یافته است. در نتیجه تکیه بر موفقیت­ های داخلی برای توسعه انقلاب در عرصه بین الملل ضروریست و بدین ترتیب پیشرفت های داخلی سنگ بنای موفقیت های بین المللی محسوب شده و به تدریج جبهه مقاومتی شکل گرفت که ایران اسلامی در حال حاضر رکن اصلی آن در عالم محسوب می شود.

در تحولات اخیر نیز باید از همین فرمول پیروی کرد. امکان ندارد که وارد مذاکرات شویم و به فرض به موفقیت دست یابیم در حالیکه از نیروی درونی ملت خود غافل باشیم، این امری محال است و باید با تکیه بر اقتدار درونی خود وارد مذاکرات شویم. به تعبیر مقام معظم رهبری:  «در عرصه‌ى دیپلماسى هم آن کشورى موفّق است که متّکى باشد به نیروى درون‌زا؛ آن دولتى می­تواند در پشت میز مذاکره‌ى دیپلماسى حرف خودش را سبز بکند و به مقصود و نتایج مورد نظر خودش دست پیدا کند که متّکى باشد به یک اقتدار درونى، توانایى‌هاى درونى؛ از یک چنین دولتى حساب می­برند.»[۳]

 البته همانگونه که معظم له بارها تبیین فرمودند این امر بدین معنا نیست که دیپلماسی فعال نداشته باشیم، بلکه دیپلماسی فعال یکی از ضروریات است. اما نباید ارکان قدرت درونی خود را در مذاکرات از یاد ببریم و سرمایه ها و قدرت درون­زای نظام اسلامی خود را فراموش کنیم. به فرموده مقام معظم رهبری «براى رفع مشکلات کشور به نیروى درونى این کشور توجّه کنید؛ نباید چشم به بیرون دوخت؛ البتّه مسائل بیرون را باید حل کرد، در این شکّى نیست؛ یک ملّت فعّال، یک دولت فعّال، حکومت فعّال، در همه‌ى زمینه‌ها فعّال است؛ در مسائل بین‌المللى، در مسائل منطقه‌اى، در مسائل دیپلماسى. این فعّالیت­ها لازم است؛ منتها امید ما بایستى به پشتیبانى و کمک الهى و به نیروى داخلى ملّت و کشور باشد؛ این است که کشور را بیمه میکند.»[۴]

 اگر وارونه تصور کنیم که می توانیم مذاکرات انجام دهیم و بعد در داخل از آن دستاوردها هزینه کنیم، به نتیجه نخواهیم رسید. در واقع گره زدن مشیت، معیشت و سرنوشت کشور به مذاکرات، آن هم مذاکره با دشمن، حکیمانه و عاقلانه نیست و این تفکر قطعا به پیروزی و پیشرفت نخواهد رسید. در واقع در این حالت ما در صحنه و کارزاری وارد می­ شویم که ابزار کنترل آن در اختیار دشمن است و به دست ما نیست. ما باید درون سنگر خود مبارزه کنیم. به تعبیر مقام معظم رهبری به لبخند دشمن دلخوش بودن و ورود به بازی­هایی که دشمن طراحی کرده است یک خطای جدی راهبردی است.