عباس مقتدایی در گفت گو با خبرنگار نماینده اظهار داشت:از ابتدای شروع به کار دولت یازدهم، نمایندگان نشان دادند که بنای ستیز، چالش و رویارویی با دولت را ندارند، از همین رو تعداد قابل توجهی از نمایندگان در همان روز اول به وزرای پیشنهادی رای دادند، اما نکته اساسی اینجاست که مجلس در جریان رای اعتماد مسئله مهمی را به صورت مشخص سرلوحه کار خویش قرار داده بود و بر این پیام در تذکرات شفاهی ودیدارهای دو یا چند جانبه با دولت، تاکید و پافشاری می کرد.
وی افزود: نکته مهم این بود که افرادی از وزرای پیشنهادی که در جریان فتنه، آشوب ها و بهم زدن شرایط عمومی کشور نقش داشته اند و رو در روی نظام ایستاده اند حتی اگر عذر خواهی کنند و مورد عفو وبخشش نظام قرار بگیرند باز هم نمی توانند و نباید به عنوان سردمداران عرصه مدیریتی کلان جامعه فعالیت کنند.
این عضو کمیسیون آموزش مجلس یادآور شد: در جریان رای اعتماد به دو وزیر پیشنهادی علوم و آموزش پرورش یعنی "میلی منفرد و نجفی" و همچنین به وزیر ورزش این نکته به شکل برجسته به عنوان یک پیام به رئیس جمهور و تیم همکارش داده شد و جای تعجب بود که ایشان تاکید داشت افرادی را تعیین کند که با معیارها و مرزبندی های مجلس فاصله دارند.
مقتدایی ادامه داد: به همین دلیل در جریان مذاکراتی که در کمیسیون با شخص وزیر پیشنهادی علوم، آقای فرجی صورت گرفت با ایشان با صراحت صحبت کردیم و عرضه داشتیم اعضای کمیسیون تمایل دارند وزیر، خود به تنهایی به امور وزارتخانه نظارت کند و به معنای واقعی کلمه وزیر باشد نه اینکه اتاق های فکر سیاسی برای او برنامه ریزی و تعیین خط مشی کنند.
وی اضافه کرد: وزیر هم این اطمینان خاطر را به ما داد که درعزل و نصب های خود دقت لازم را می کند و معیار و ترازوی مجلس را نیز لحاظ می کند اما از اولین ساعات پس از رای آوردن ایشان بنظر می رسید که وزیر علوم نتوانسته به تعهداتی که نه لزوما صورت جلسه ای بلکه اخلاقی بوده پایبند باشد و این نقطه سرآغازی برای اختلافات بعد از رای اعتماد شد. و وزیر محترم یکبار به کمیسیون آمده و سوالات مختلفی را پاسخ گفته اند و گروهی از نمایندگان نیز روزهای قبل، تذکراتی به صورت کتبی به وی یا به رئیس جمهور داده اند.
عضو کمیسیون آموزش مجلس در ادامه هشدار داد: اگر ایشان از فرصت ها استفاده نکنند و خواسته های مردم و نمایندگان مجلس را به خوبی و به شایستگی مورد توجه نداشته باشند روزهای آینده روزهای پرتلاطمی برای ایشان و همکاران شان خواهد بود و ما نمی خواهیم آرامش دانشگاه ها بهم بخورد و ذره ای از رشد علمی دانشگاه ها کاسته شود و همه این دلسوزی ها و تذکرات برای اینست که به دولت کمک کنیم تا فضای دانشگاه ها علمی و آرام باشد و تبدیل به بنگاه های سیاسی و یا محلی برای احزاب و جناح ها نشود.
