به گزارش «نماینده» به نقل از الف، متن نامه دکتر توکلی به این شرح می باشد:
سلام بر همکاران ارجمند، نمایندگان محترم
درباره سوابق علمی آقای صالحی امیری، با دقت در رزومه ارایه شده در سایت ایشان و تحقیق در جوانب مختلف موضوع به نکاتی رسیده ام که برای انجام وظیفه تقدیمتان می کنم.
احمد توکلی
۹۲/۸/۵
۱. اولین نکته شگفت آور کثرت کارهای علمی در طول شش هفت سالی است که ایشان مسئولیت هایی مانند معاونت پژوهشی و مدیریت گروه را بر عهده داشته است. مثلا تنها در سال ۱۳۸۷ فهرست کارهای علمی ادعا شده از این قرار است:
– کتاب منتشره به نام خودشان و یا با همکار ۳ جلد
– کتاب منتشره زیر نظر ایشان ۲۰ جلد
– مقاله علمی در مجلات علمی ۱۵ مورد
– مقالات ارایه شده به همایش های علمی ۴ مورد
– طرح پژوهشی انجام شده به وسیله خودشان ۲ مورد
– طرح پژوهشی تمام شده زیر نظر ایشان ۱۹ مورد
– طرح پژوهشی آغازشده زیر نظر ایشان ۱۴ مورد
در همان حال مدیر مسئول یا عضو هیات امنای ۷ نشریه علمی است و به تعبیر خودشان، چهار سمت سازمانی در دانشگاه و مرکز تحقیقات استراتژیک هم دارد.
تمامی شما نمایندگان محترم به وضع پژوهش در دانشگاه آگاهید. چنین کارنامه ای در یکسال ناممکن است. تنها در یک صورت تنظیم چنین کارنامه ای مقدور است که صاحب آن، کار دیگران را به نام خودش ارایه کند.
۲. ممکن است گفته شود چون ایشان معاون پژوهشی بوده تمام کتب و نشریات " زیر نظر" وی بوده و در بعضی از آنها نیز مقاله دارد. اولا اگر بنا باشد هر معاون پژوهشی در هر دانشگاهی تحقیقات و کتب منتشره در تحت مدیریت خویش را در رزومه شخصی خود فهرست کند، خوشا به حال معاون پژوهشی دانشگاه تهران و شریف. ثانیا طرز عرضه در کارنامه علمی چنان است که گویی ایشان کار خود را ارایه میکند. سایت " انجمن علمی برنامه ریزی فرهنگی ایران " را که ایشان عضو مؤسس و عضو هأت مدیره آن است، ملاحظه بفرمایید:
http://www.icmpa.ir/index.php/majmoe/۲۱۰-salehi-amiri
۳. آقای صالحی خود مدیر مسئول مجله علمی مدیریت فرهنگی است و طبق مقررات تنها در هر دو شماره میتواند یک مقاله در مجله تحت مدیریت خویش منتشر سازد. این محدودیت برای رعایت حق صاحبان مقالات در صف پذیرش است. مشابه محدودیتی که برای بانکها در دادن تسهیلات به شرکتهای خودشان اعمال میکنند. اما آقای صالحی از زمستان ۸۶ تا تابستان ۸۸ ، یعنی ۷ شماره پیاپی مجله، مقاله دارد. عجیب تر این که در دو شماره زمستان ۸۶ و بهار ۸۷ در هر شماره، دو مقاله از وی منتشر شده است. سوءاستفاده از موقعیت اداری برای ارتقای علمی تا این درجه، جایی برای اعتماد به وی باقی میگذارد؟
۴. بخشی از ماجرا از آن جا آغاز شد که پس از استنکاف آقای احمدی نژاد از پرداخت اعتبارات مرکز مطالعات استراتژیک، دانشگاه آزاد برای کمک به اداره مرکز، مبلغ ۵/۱ میلیارد تومان به مرکز میپردازد تا مرکز برای دانشگاه کار پژوهشی انجام دهد!(فیه تأمل!) مرکز ۱۰۰ پروژه مطالعاتی ۱۵ میلیون تومانی تعریف می کند. البته نیمی از مزد را خودش به عنوان بانی و سفارش دهنده برمیدارد و نیم دیگر به محققان داخل مرکز یا مرتبط با آن داده می شود. دانشجویان دکتری نیز انجام دهنده کارند. پس از اتمام کار برخی از مقالات به نام آقای صالحی امیری و دانشجوی تحقیق کننده منتشر میشود. بنده پس از تحقیق کامل و با اطمینان این مطلب را می گویم.
۵. دردناک آن است که در مسیر تحقیق و بررسی مطلب یکی از اساتید دانشگاه که قرار گذاشته بود تا برای دادن اطلاعات به دفتر من تشریف بیاورد در موعد مقرر بجای حضور این پیامک را برایم فرستاد:
«سلام آقای دکتر! شب گذشته همسرم متوجه تماس شما شد و از محتوای گفتگو مطلع گشت. سر نماز صبح مرا قسم داد که به خاطر فرزندانمان از موضوع فاصله بگیرم…..»
برادران و خواهران گرامی اگر یک فرد اطلاعاتی با سوابق لااقل مسئله دار را که در مدیریت خود این چنین امتیاز طلبی میکند مسئول ورزش و جوانان بکنیم مردم از رفتار عادی هم باید بترسند. اگر چنین شود ما در نزد خدا و پیامبر، حضرت حجت، امام خمینی و شهدا قدرت دفاع داریم؟
