به گزارش به گزارش «نماینده»، علی لاریجانی رئیس مجلس شورای اسلامی در نطق پیش از دستور خود طی سخنانی در صحن علنی مجلس اظهار داشت: ایران شیفتگی ای برای شرکت در کنفرانسی کنفرانس ژنو۲ ندارد. جمهوری اسلامی با واقعبینی به صحنه مینگرد و باز هم تکرار میکند که راه حل در مورد سوریه، قشونکشی و ارسال سلاح و نظامیگری نیست.
در ادامه محورهای نطق پیش از دستور لاریجانی را خواهیم خواند:
به نظر میرسد رجال سیاسی آمریکا دچار بیماری فراموشی ذهنی شدهاند یا تمارض به این کسالت روانی میکنند.
اولا از هنگام تشکیل کنفرانس ژنو۱ به خاطر داریم که همین موجودات پرحرف چه جنجالی به پا کردند که ایران نباید در این کنفرانس شرکت کند.
غرب باید جواب دهد که چرا در کنفرانس ژنو۱ شرکت کردید و مصوبات این کنفرانس را دنبال نکردید و دنبال راه دیگری رفتید. چرا دنبال راه حل نظامی رفتند و کشتار مسلمانان را باعث شدند.
قصد آنها از پا درآوردن یک دولت مقاوم در مقابل رژیم صهیونیستی بود. اما امروز پس از دو سال و نیم توفیقی پیدا نکردند.
غرب حالا متوجه شده است که در چه گرداب هولناکی گرفتار شدند که حالا باید برای تروریستهای تا دندان مسلح فکری بکنند.
خیلی وقیحانه است. می گفتند آقای بشاراسد پایگاه مردمی ندارد و میخواهیم دموکراسی را در آنجا ایجاد کنیم. پس چرا از کاندیدا شدن او میترسید.
مرتب سفر میکنند اما کمی زحمت نمیکشند که صحنه را درست بشناسند و اقدامات خود را ارزیابی کنند؛ حداقل حرفهای یک سال اخیر خود را وارسی کنند و تناقضات آن را بفهمند.
جمهوری اسلامی شیفتگی برای شرکت در چنین کنفرانسی ندارد. جمهوری اسلامی با واقعبینی به صحنه مینگرد و باز هم تکرار میکند که راه حل، قشونکشی و ارسال سلاح و نظامیگری نیست. نه در سوریه و نه در بحرین.
اینگونه ژستهای تبلیغاتی هم تاثیری در استراتژی جمهوری اسلامی ندارد. ایران وقتی در ژنو ۲ شرکت میکند که صرفا یک راه حل دموکراتیک مبتنی بر رای مردم سوریه مبنای کار باشد.
اینکه برخی مطرح کرده اند معرفی وزرای پیشنهادی به نوعی با امر و یا تغییراتی از جانب رهبری بوده است به هیچ وجه این درست نیست. این بحث معلوم نیست چه فایده ای دارد.
با توجه به شرایط کشور بیش از هر زمان نیازمند وحدت در جامعه هستیم که در کوران مذاکرات مهم همدلانه مذاکرهکنندگان را در پیشبرد اهداف کشور یاری کنیم.
توهین کردن به مقامات سیاسی کشور نه شرعا مجاز است و نه فایدهای بر آن مترتب است و جز خسارت و ایجاد اختلاف و کینه اثری ندارد.
اینگونه مناقشات با ادبیات پرتنش این تلقی را در طرفهای مقابل ایجاد میکند که ایرانیان در مجموعهای از اختلافات درگیر هستندو میتوان بر آنها فشار بیشتری تدارک نمود.
