به گزارش «نماینده»، رئیس جمهور کشورمان با حضور در مجمع عمومی سازمان ملل و ایراد سخنانی در حضور روسای کشورها، به بیان مسایل مختلف از جمله لزوم راه حل های دیپلماتیک در حل بحران ها و محکوم کردن نظامی گری، دفاع از حقوق مردم فلسطین، لزوم دستیابی همه کشورها و ایران به فن آوری هسته ای در چارچوب قوانین بین المللی، لزوم احترام متقابل در مذاکرات و … پرداخت.
در ادامه محورهای مهم سخنان روحانی را خواهیم خواند:
جهان ما جهانی پر از بیم و امید است.
دوران حساس انتقالی کنونی در روابط بین الملل مشحون از خطرات، و البته توأم با فرصتهای کمنظیری است.
در این گذر حساس در تاریخ مناسبات جهانی، عصر بازیهای با حاصل جمع صفر پایان یافته است؛
نظامیگری و استفاده از ابزارهای نظامی و خشن برای انقیاد دیگران، نمونه ناکارآمدی از تداوم کنشهای کهنه در شرایط نوین است.
گفتمانهای تبلیغاتی و بیاساس دینستیزانه، اسلامهراسانه، شیعههراسانه و ایرانهراسانه بهواقع تهدیدی جدی علیه ثبات جهانی و امنیت انسانی است.
یکی از تهدیدات خیالی، خطر موهوم ایران است، بهبهانه این تهدید موهوم، چه اقدامات ناهنجار و چه جنایتها در سه دهه گذشته صورت نگرفته است؟ تسلیح صدام حسین به سلاحهای شیمیایی و حمایت طالبان تنها نمونهای از این جنایتهاست.
صریحاً و با قاطعیت تمام و با استناد به مدارک و شواهد متقن اعلام میدارم که آنهایی که دم از تهدید ایران میزنند، یا خود تهدید علیه صلح و امنیت بینالمللیاند یا به تهدید دامن میزنند.
آنچه بر مردم مظلوم فلسطین میرود، چیزی جز یک خشونت ساختاری نیست. جنایاتی که بر مردم بیگناه فلسطین میرود، خشونت نهادینهای را به نمایش میگذارد که برای توصیف آن، آپارتاید مفهوم و واژه کموزنی بهنظر میآید.
فاجعه انسانی در سوریه نمونه دردناکی از گسترش فاجعهآمیز خشونت و افراط در منطقه ماست و ما از ابتدا تأکید کردیم که بحران سوریه راهحل نظامی ندارد.
نمیتوان اهداف استراتژیک و توسعهطلبانه و بههم ریختن توازن و تعادلهای منطقهای را با پنهان شدن پشت کلمات بشردوستانه، تحقق بخشید.
استفاده غیرقانونی و غیرکارآمد از تهدید یا استفاده از زور، تنها به گسترش خشونت و بحران در منطقه دامن خواهد زد.
دانشمندان هستهای ایران به چه جرمی ترور شدند؟ سؤالی که از ملل متحد و شورای امنیت باید پرسید این است که آیا ترورکنندگان محکوم شدند؟
تحریمهای غیرعادلانه بیش از همه، مردمان عادی را قربانی دعواهای سیاسی خود میکنند. این تحریمها ناقض حقوق مسلم بشری، از جمله حق صلح، حق توسعه، حق دسترسی به بهداشت، حق آموزش و فراتر از همه حق حیات میباشند.
نتیجه تحریمها، علیرغم هرگونه لفاظی و بازی با واژهها، همان آتشافروزی و جنگطلبی و نابودی انسانهاست. این آتش فقط دامن قربانیان تحریم را نمیگیرد، بلکه به اقتصاد و زندگی مردمِ جوامع تحریمکننده نیز، لطمه وارد میکند.
خشونت و افراط امروز نهتنها ابعاد مادّی، بلکه ابعاد معنوی زندگی انسان و جامعه امروز را در بر گرفته است.
نابردباری مسئله امروز جهان ماست؛ باید بردباری را در پرتو اندیشههای دینی، رویکردهای فرهنگی و رهیافتهای سیاسی تقویت کرد
دیگران را نباید فقط تحمّل کرد بلکه باید با دیگران کار کرد.
ما از صلح مبتنی بر دموکراسی و صندوق رأی در همهجای جهان از جمله در سوریه و بحرین و دیگر کشورهای منطقه دفاع میکنیم.
ایران بهدنبال راهحل مسایل و نه تولید مشکلات است.
اجازه دهید به پرونده هستهای ایران اشاره کنم. پذیرش حق طبیعی، قانونی و مسلم ایران، بهفرموده رهبر فرزانه انقلاب اسلامی، سادهترین راهحل این موضوع است.
ایران و دیگر کنشگران باید دو هدف مشترک را بهعنوان دو قسمت غیرقابل تفکیکِ راهحل سیاسی پرونده هستهای ایران دنبال نمایند:
1- برنامه هستهای ایران و همه کشورهای دیگر میباید تنها در جهت اهداف صلحآمیز باشد.
2- پذیرش اعمال حق غنیسازی و سایر حقوق هستهای در خاک ایران تنها راه تأمین هدف اول است. .
مانع شدن از برنامه هستهای ایران از طریق اعمال فشارهای غیرقانونی میتوان صلحآمیز بودن چنین برنامهای را تضمین کرد موهوم و بهغایت غیر واقعبینانه است.
جمهوری اسلامی ایران آماده گفتوگوهای بدون تأخیر برای اعتمادسازی متقابل ورفع دوسویه ابهامات از طریق شفافیت کامل میباشد.
در صورت عزم سیاسی رهبران آمریکا و خودداری از دنبال کردن منافع گروههای فشار جنگطلب، میتوان به چارچوبی برای مدیریت اختلافات رسید.
موضع برابر، احترام متقابل و اصول مسلم شناخته شده بین المللی باید مبنا باشد؛ البته در این زمینه انتظار ما از واشنگتن شنیدن صدای واحد است.
در این سالها، یک صدای مسلط پیاپی شنیده شده است که "گزینه جنگ روی میز است" ، اما امروز بگذارید در برابر این سخن ناکارآمد وغیرقانونی بگویم: "صلح در دسترس است".
باید بهجای گزینه ناکارآمد "ائتلاف برای جنگ" در مناطق مختلف جهان به "ائتلاف برای صلح پایدار" در سراسر جهان اندیشید.
بکوشید نیکی بهکار آورید/چو دیدید سرما، بهار آورید
امید من، علاوه بر تجارب شخصی و ملی، از این باور مشترک همه ادیان آسمانی نشأت میگیرد که جهان را سرانجامی نیکوست و روشن: «وَ لَقَد کَتَبنا فِی الزَّبُورِ مِن بَعدِ الذِّکرِ اَنَّ الاَرضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصّالِحُونَ».
