به گزارش «نماینده» سخنان روز گذشته مقام معظم رهبری پیرامون نرمش قهرمانانه تفاسیر صحیحی در رسانه ها نداشته است. مقام معظم رهبری با اشاره به اینکه عبارت نرمش قهرمانانه چند سال پیش توسط ایشان مطرح شده است فرمودند این تاکتیک برای دیپلماسی کشور مورد تایید است. ایشان با اعلام این مطلب که باید حریف را شناخت و نسبت به نتیجه و هدف مورد نظر آگاه بود اعلام فرمودند عرصه دیپلماسی عرصه مذاکره و لبخند است.
با این وجود برخی رسانه ها تعابیر روز گذشته ایشان را بدون توجه و تامل دقیق، به ماجرای ترجمه کتابی توسط ایشان در مورد امام حسن علیه السلام و در سال ۱۳۴۸ پیوند زدند در حالی که اشاره رهبری به سخنان مربوط به سال ۱۳۷۵ بوده است نه ترجمه کتابی در سال ۱۳۴۸.
آیت الله ممدوحی در مصاحبه ای به این نکته اشاره کرد و عصر ایران نیز به همین شکل این دو موضع را به غلط به هم پیوند زد.
با کمی تامل در مواضع مرتبط مقام معظم رهبری به خوبی نمایان است که تعبیر نرمش قهرمانانه در عرصه دیپلماسی و آن تفسیری که ایشان روز گذشته از این تعبیر با استفاده از تمثیل رقابت کشتی داشتند و نیز با توجه به مواضع قبلی ایشان چندان تناسبی به شرایط تاریخی صلح امام حسن علیه السلام ندارد بلکه بیشتر با صلح حدیبیه قابل تطبیق است.
در تایید این نگاه نیاز به تحلیل چندانی نیست تنها به دو موضع رهبری در سال های ۱۳۷۵ و ۱۳۷۹ اشاره می شود:
دیدار مسئولان وزارت امور خارجه و نمایندگان سیاسی جمهوری اسلامی ایران با رهبر انقلاب (۱۷ مرداد ماه ۱۳۷۵):
«بزرگترین اشتباه براى ملت و دولت اسلامى ایران این است که خداى نخواسته این پشتوانه عظیم یعنى روحیه انقلابى را از دست بدهد زیرا جوشش و حضور انقلابى و تمسک به اندیشههاى انقلابى است که این نظام را عظمت مىبخشد و قدرت مىدهد، احترام دیگران را بر مىانگیزد و راههاى ناهموار را بر روى ایران اسلامى هموار مىکند.
نمایندگان سیاسى جمهورى اسلامى ایران در جهان باید تیزتر از شمشیر، نرمتر از حریر و سختتر از سنگ و پولاد باشند. عرصه سیاست خارجى میدان نرمشهاى قهرمانانه است، اما نرمشى که در برابر دشمن تیز باشد.
بنا بر این دیپلماتهاى ما باید در مواضع اصولى خود مستحکم بایستند و استقامت و پایمردى حضرت امام خمینى (رض) را الگوى خود قرار دهند.
کسانى که امام را قبول دارند باید شکر گزار او باشند و کسانى که با انقلاب دشمنى مىورزند اما ایران را قبول دارند باید خاک پاى امام را توتیاى چشمشان کنند و خود را وامدار او بدانند زیرا استقامت و پایمردى امام (رض) بود که موجب شد که ایران بماند و تجزیه نشود. مقابله با افزونخواهى و زیادهطلبى قدرتهاى جهانى در عرصه سیاست خارجى لازمه حیات و عزت اسلامى ملت ایران است.»
بیانات در دیدار با جوانان در مصلّاى بزرگ تهران (۱ اردیبهشت ماه ۱۳۷۹):
«در صدر اسلام بزرگترین و مهمترین ضربهاى که بر اسلام وارد شد، این بود که حکومت اسلامى از امامت به سلطنت تبدیل شد. حکومت امام حسن و حکومت علىبنابىطالب علیهمالسّلام به سلطنت شام تبدیل شد!
البته امام حسن مجتبى علیه آلاف التّحیه والثناء آن روز به خاطر یک مصلحت بزرگتر – که حفظ اصل اسلام بود – مجبور شد این تحمیل را به جان بپذیرد. حکومت را از امام حسن گرفتند.
وقتى حکومت از مرکز دینىِ خودش خارج شد و در اختیار دنیاطلبان و دنیاداران گذاشته شد، بدیهى است که بعد هم حادثه کربلا پیش مىآید. آن وقت حادثه کربلا حادثهاى نیست که بشود جلوش را گرفت؛ اجتناب ناپذیر مىشود.
بیست سال بعد از آن که حکومت اسلامى از دست محور اصلى آن – که امامت است – گرفته شد، امام حسینِ فرزند پیامبر در کربلا با آن وضع فجیع به خاک و خون کشیده شد. اساس حمله و نقشه دشمن این است که حکومت را از محور اصلى – محور امامت، محور دین – خارج کند. بعد خاطرش جمع است که همه کار خواهد کرد!
من به شما عرض کنم که امروز دشمن قادر نیست. امروز به برکت ملتِ هوشیارى مثل ملت ایران، به برکت افکار برانگیختهاى مثل افکار ملت ایران، به برکت انقلاب بزرگى مثل انقلاب اسلامى ایران، نه امریکا و نه بزرگتر از امریکا – اگر در قدرتهاى مادّى باشد – قادر نیستند حادثهاى مثل حادثه صلح امام حسن را بر دنیاى اسلام تحمیل کنند. اینجا اگر دشمن زیاد فشار بیاورد، حادثه کربلا اتّفاق خواهد افتاد.»
