به گزارش «نماینده» دکتر غلارضا ظریفیان معاون دانشجویی وزارت علوم دوره خاتمی طی مصاحبه ای با روزنامه آرمان به مسائل مختلفی از قبیل پیام انتخابات ۲۴ خرداد ۱۳۹۲، نحوه انتخاب نامزدهای پیشنهادی برای پست وزارت علوم و نیز نقد عملکرد مجلس در جریان تایید صلاحیت کابینه پرداخته است.
دکتر ظریفیان هر چند در برخی موارد دارای نگاه تند و برخورد افراطی است اما نقد امروز ایشان درباره کلیت مجلس شورای اسلامی تا حدود زیادی رنگ و بوی اعتدال گرایانه داشت. اعتدالی که در نقد کلیت مجلس به چشم می خورد اما در بررسی مصداقی رفتار نمایندگان مجلس نشانه هایی از موضع گیری جناحی بر اساس تفکر تکنوکراسی داشت.
وی با اذعان به این موضوع که مجلس باید به وظیفه انتقادی و مطالبه گری خویش بپردازد، افزود: حتی مجلس ششم هم به تمام وزرای پیشنهادی روحانی رای مثبت نمی داد.
وی در ادامه نحوه بررسی صلاحیت کابینه توسط مجلس را مورد نقد قرار داد و با بیان اینکه برای تایید صلاحیت وزرا می بایست به تخصص و برنامه های آنها پرداخته می شد، افزود: ورود مجلس به سوابق این وزرا در سال ۱۳۸۸ و حضور آنها در جلسات خاص یک مسئله جناحی بوده و نباید از طرف نمایندگان مجلس رخ می داد!
محورهای اصلی مصاحبه دکتر ظریفیان با روزنامه آرمان بدین شرح است:
اتفاقی که در ۲۴ خرداد افتاد، قابل پیش بینی نبود اما همه دوست داشتند که تغییری در جامعه پیش بیاید.
همه ما میدانیم آنچه که در انتخابات ۲۴ خرداد رخ داد نه برآیند و محصول کار اعتدالگرایان بود و نه اصلاحطلبان البته آنها بسیار موثر بودند ولی برآیندش این نبود.
اردوگاهی که دکتر روحانی به آن تعلق دارد اردوگاه اصلاحطلبی محسوب نمیشود.
در برخی از کارگروههای تعیین وزرای پیشنهادی، افرادی معرفی شده بودند، به دلیل مصلحتها یا به دلیل شکل خاص آن وزارتخانه یا حتی بخاطر اینکه با برنامههای دولت یازدهم هماهنگ نبوده اند، اشخاص دیگری به انتخاب دکتر روحانی به مجلس معرفی شده اند. ولی آقای روحانی تقریبا ۷۰ درصد نتایج بدست آمده از کمیسیونها را اجرا کردند.
در مورد وزارت علوم دقیقا همین روند طی شد. افراد صاحب صلاحیت از ۱تا ۵ برای این جایگاه انتخاب شدند. به این صورت که نفر اول معرفی شده توسط کارگروه مسئولیت وزارت را نپذیرفت. نفر دوم به دلایلی نشد که مسئولیت وزارت علوم را قبول کند و نفر سوم که روی ایشان با دکتر روحانی توافق شد، جناب آقای میلیمنفرد بود که مسئولیت وزارت را پذیرفت که البته مجلس به ایشان رای نداد، نفرات چهارم و پنجم برای پذیرفتن سرپرستی وزارت علوم به هیچ وجه پیشنهاد ایشان را نپذیرفتند و آقای دکتر روحانی به خاطر اعتقادشان به دموکراسی، دوباره به نفر اول معرفی شده توسط کارگروه که آقای دکتر توفیقی بودند، مراجعه کردند که در نهایت ایشان بحث سرپرستی و مسئولیت وزارت علوم را پذیرفتند.
اگر این مجلس، مجلس ششم هم بود، به این صورت نبود که به تمام وزرای پیشنهادی روحانی رای بدهند.
شما نباید انتظار داشته باشید که مجلس هرچه دولت میگوید عمل کند.
مجلس باید خاستگاه و جایگاه سوال از دولت باشد، مجلسی که نتواند از دولت سوال یا انتقاد کند، به وظیفهاش عمل نکرده است.
ما نباید انتظار داشته باشیم مجلس دربست در اختیار منویات دولت باشد. مجلس باید وظایف نظارتیاش را به طور کامل انجام دهد.
ما در ایران به آن شکل حزب نداریم. بیشتر اردوگاه است؛ اردوگاه اصلاحطلب و اردو گاه اصولگرا، در این اردوگاهها هم طیف وجود دارد.
طبیعتا وقتی وزیری معرفی میشود به مجلس مهم ترین سوالی که مطرح است این است که آیا او توانایی کافی مدیریتی و دانش کافی برای اداره آن وزارتخانه را دارد یا ندارد.
تمام سوالات نمایندگان مجلس این بود که تو کجا رفتی در فلان سال؟ چه کار میکردی؟ یا اعتقادات شخصی توچیست؟ این عملکرد مجلس قابل نقد است.
بیشترین بحث مجلس بحثهای شخصی و جناحی بود که شما (میلی منفرد) در فلان جلسه یا جمع حضور داشتی یا خیر؟ یا چه بحثهایی آنجا مطرح شد؟ که اصلا هیچ ربطی به مسئولیت وزرای پیشنهادی و آقای دکتر میلیمنفرد نداشت.
تصورم این است که توفیقی هیچ اشکالی ندارند و احتمال میدهم که رای اعتماد مجلس محترم را خواهد گرفت.
