نماینده – محمد مهدی رحیمی؛ در هفته گذشته امر مهم بررسی برنامه و کارنامه وزرای پیشنهادی دکتر روحانی در چهار روز متوالی و در جلسات نسبتا فشرده توسط نمایندگان ملت انجام پذیرفت و سرانجام ۱۵ وزیر از جمع پیشنهادی ۱۸ نفره موفق به جلب اعتماد مجلس نشینان شدند. در این خصوص سخنان و یادداشت های بسیاری مطرح و نگاشته شده است. ما نیز در این مجال کوشیده ایم به نکاتی که کمتر بدان ها پرداخته شده توجه کنیم و مروری گذرا داشته باشیم بر اعتماد مجلس به دولت:
۱) میزان رای موافقی که نمایندگان به بسیاری از وزرا دادند قابل توجه بوده بطوری که میانگین آن جزو بالاترین رای اعتمادهای دوران انقلاب است. در این میان وزیر پیشنهادی اقتصاد بیشترین رای موافق یک وزیر پیشنهادی در ۳۵ سال گذشته را کسب کرد. البته همه وزرای مربوط به تیم اقتصادی دولت از خان مجلس به سلامت عبور کردند با اینکه در خصوص برخی از ایشان بحث های مخالف و موافق جدی صورت پذیرفت اما به دلیل حساسیت شرایط کشور و ضرورت انجام اقدامات جدی در حوزه اقتصاد و بهبود معیشت مردم، نمایندگان با کمی تساهل همهی وزرای پیشنهادی تیم اقتصادی را پسندیدند.
چنین اعتمادی وظیفه این وزرا را سنگین تر کرد خصوصا که روحانی در آخرین سخنان دفاعش از کابینه خطاب به نمایندگان گفت: «۲۴ خرداد مردم حماسه سیاسی آفریدند و امروز ۲۴ مرداد شما نمایندگان با رای اعتماد به کابینه حماسه سیاسی دیگری بیافرینید.» تردیدی نیست که در مجموع مجلسیان هم حماسه سیاسی آفریدند و اکنون نوبت دولت است که شعار دیگر امسال یعنی حماسه اقتصادی را رقم بزند. در واقع مجلسی که به پسوند اصولگرایی مزین است به دولتی که خود مدعی اعتدال است و البته بیشتر راهنمای چپش فعال است پاس گل خوبی داد و حالا همه چیز برای گل زنی دولت فراهم است. ملت و نمایندگان آنها در خانه ملت بی صبرانه منتظر هنرنمایی کابینه یازدهم خصوصا تیم اقتصادی آن هست تا آنگونه که خود می گفتند تحول بیافرینند و حماسه بسازند.
۲) اصولگرایان مجلس نشان دادند که اگر چه به عملکردشان در جریان بررسی کابینه انتقاداتی وارد است اما در مجموع بر سر منافع کشور با هیچ چیز و هیچ کس معامله نمی کنند و از سوی دیگر نگاه سیاسی و جناحی شان را مقدم بر منافع کشور نمی دارند. نمونه بارز این مسئله را در میزان آرای مخالف وزاریی می توان مشاهده نمود که در دسته بندی های سیاسی اصولگرا تلقی نمی شوند اما با حداقل رای منفی اصولگراها مواجه شدند. به تعبیر دیگر اصولگرایان مجلس در بررسی وزرا سیاسی کاری نکردند و تنها صلاحیت های ایشان را مورد بررسی قرار دادند.
آنها از آزمون تقدم منافع ملی بر تمایلات جناحی سربلند بیرون آمدند. آزمونی که اصلاح طلبان مجلس در جریان بررسی کابینه نهم و دهم در آن رفوزه شدند! در بررسی وزرای دو کابینه احمدی نژاد همه وزرا حتی آنها که نماینده ای در صحن علنی در مخالفت با برنامهاش سخنی نگفته بود همواره ۴۰-۵۰ رای مخالف داشتند و این دقیقا برابر اعضای فراکسیون اصلاح طلبان بود. مثلا در رای اعتماد به احمد وحیدی وزیر دفاع دولت دهم که رژیم صهیونیستی به انتخاب او واکنش منفی نشان داده بود و بهمین خاطر مجلس تلاش کرد با رای بالا مشتی بر دهان صهیونیست ها بزند هم شاهد بودیم که وی حداکثر ۲۳۶ رای مثبت اخذ نمود و در اینجا هم اصلاح طلبان نتواستند بر نگاه های سیاسی شان به کابینه احمدی نژاد به بهانه منافع ملی غلبه کنند.
رسانه های اصلاح طلب در چند روز بررسی کابینه روحانی در خبرهای متعدد سخن از تصمیم فراکسیون اصولگرایان یا برخی طیف های آن به رای منفی به تمام اعضای کابینه خبر می دادند و بر اساس این اخبار هم کلی تحلیل در مذمت اصولگرایان و سیاسی کاری آنها نوشتند اما اکنون که برخی وزرا، که اتفاقا جزو محدود اصولگرایان کابینه هم نبودند، با ۶-۷ رای منفی، وزیر شده اند هیچ به روی مبارکشان نمی آورند!
۳) علی رغم همه تلاش هایی که در مجلس و فضای سیاسی- رسانه ای صورت گرفت تا فتنه ۸۸ و نوع عملکرد در آن را موضوعی بی اهمیت نشان دهند اما مجلس سرانجام نشان داد که هنوز هم زخمی که فتنه گران بر چهره انقلاب مظلوم نهادند تازه است و برائت از آن ضروری. عدم اعتماد به نجفی و میلی منفرد که اولا دلایلی مبرهن بر نقش آفرینیشان در حوادث چند ماهه پس از انتخابات ۸۸ وجود داشت و ثانیا سخن جدی در برائت از فتنه و سلامت نظام در جریان رای اعتمادشان بیان نکردند دلیلی واضح بر این مسئله است. این عدم اعتماد را از سویی دیگر هم می توان چنین تفسیر کرد که مجلس به هیچ وجه حاضر به اعتماد به گزینههایی که سابقهی جدی و افراطی در اصلاح طلبی دارند، نیست و همانگونه که رئیس جمهور محترم در شعارهایش مکررا اعتدال را سرلوحه کارهایش عنوان نموده باید در همه امور از جمله انتخاب وزرا به مشی اعتدال عمل کند.
۴) از نکات مهم جلسات رای اعتماد وزن و سهم فراکسیون اصولگرایان در تصمیم گیری های مجلس است. اعضای این فراکسیون در مقام نقد و ارزیابی وزرا عملکرد روشن، منطقی و مستدلی داشتند که در بسیاری از موارد با استقبال همکاران مجلسی و افکار عمومی و رسانه ها مواجه شد. اما مهمتر از آن اینکه نمونه ای از نظم فراکسیونی و و حدت گفتمانی که منجر به عملکردی یکسان و اثرگذار می شود، را به نمایش گذاشتند.
این مهم زمانی ارزشمندتر می شود که آنرا با تشتت و چند رنگی فراکسیون رهروان مقایسه کنیم. رهروانی که از ابتدای تشکیل فراکسیونش نشانه هایی از چند دستگی در میان اعضایش هویدا بود و این مسئله در جریان بررسی کابینه روحانی بیشتر هویدا شد تا آنجا که اکنون خبرهایی مبنی بر انشقاق میان آنها و تولد فراکسیون های جدید از دل رهروان به گوش می رسد.
از سوی دیگر بسیاری در داخل و خارج مجلس خصوصا در میان رسانه های اصلاح طلب همواره فراکسیون اصولگرایان را ناتوان از اثرگذاری در تصمیمات مجلس معرفی می کردند اما امروز از عصبانیت ناشی از اقدام موثر این فراکسیون در عدم اعتماد به وزرای پرحاشیه، آنها را به تندروی و سیاسی کاری متهم می کنند. اکنون که وزن موثر این فراکسیون مشخص شده و خبرها از گرایش جدید برخی نمایندگان انقلابی به سوی این فراکسیون حکایت دارد، امیدواری در بدنه اصولگرایی جامعه برای نقش آفرینی انقلابی و منطقی این فراکسیون در روزهای مهم پیش رو افزایش یافته است. امری که قطعا از نگاه اعضا و خصوصا بزرگان این فراکسیون دور نخواهد ماند.
