مجلس ایران؛ در میان مباحث مربوط به رفتار عملی در نسبت انسان با انسان و یا انسان با جامعه، مفهوم عدالت از جایگاه بسیار رفیعی برخوردار است. تعیین و تبیین حدود و ثغور این مفهوم که ارتباطی ذاتی با دینداری دارد نیز توسط علما و مجتهدان صورت گرفته است. در این میان مفهوم دیگری نیز با عنوان «مصلحت اندیشی» در میان نخبگان و بخش های مختلف جامعه مطرح است که در نگاه اول در تعارض با مفهوم عدالت است.
اما با کمی تامل پی خواهیم برد که مصلحت و مصلحت اندیشی چیزی جدای از عدالت نیست یا به عبارت دیگر عدالت در تمام مواقع منتج به مصلحت اندیشی می شود. مصلحت اندیشی هیچ تعارضی با روحیه جهادی و انقلابی ندارد و این هر دو، دو روی یک سکه هستند.
گاهی مشاهده می شود که در نقد فضای سیاسی کشور و در تقسیم بندی های احزاب و گروه های مختلف از عنوان مصلحت اندیش استفاده می شود. همان طور که گفته شد در نگاه اول این عنوان هیچ گونه بار منفی یا انتقادی ندارد. در واقع هیچ فرد یا گروهی را به دلیل مصلحت اندیش بودن نمی توان مورد مواخذه قرار داد.
در این میان آنچه که ممکن است با مصلحت اندیشی دچار خلط مفهوم و مصداق شود «تسامح و تساهل» است. و در این جاست که نقدها و اعتراض ها باید شروع شود. بی تفاوت بودن و به صورت ناعادلانه از برخی خطاها چشم پوشیدن در فضای جامعه امروز به اشتباه عنوان مصلحت اندیشی پیدا کرده در حالی که کاملا بر خلاف مصلحت اندیشی محسوب می شود و به تسامح و تساهل تنه می زند.
سکوت ظالمانه، حمایت ناعادلانه
در مقاطع مختلف و در سیر تحولات سیاسی، گاهی مشاهده می شود عناصری که مرتبط با گروه های محافظه کار و مسامحه گر بوده و کرسی، جایگاه، عنوان و تریبون نیز دارند در لحظات حساس که جامعه به حضور و موضع گیری های فعال نیاز دارد، به بهانه مصلحت اندیشی از حضور قاطع سر باز می زنند.
آن چه در رعایت مصلحت اندیشی باید مورد توجه قرار گیرد آن است که مصلحت اندیشی به نوعی محافظه کاری ناعادلانه تبدیل نشود. و تراز و معیار سنجش در این جا «عدالت» است. هر جا احساس شود مصلحت اندیشی از دایره عدالت خارج شده و به صورت ناروا بر برخی حقایق سرپوش گذاشته باید قبول کرد دچار تسامحی شده ایم که از مصادیق ظلم است.
گروه های مختلفی در فضای سیاسی امروز کشور تحت عنوان محافظه کار شناخته می شوند. جبهه پیروان خط امام و رهبری که متشکل از چندین جریان سیاسی است نیز در برخی از مقاطع در همین تقسیم بندی سیاسی قرار می گیرد. در آرایش انتخاباتی پیش رو و از روزی که فراکسیون اکثریت اصولگرایان با معرفی پنج کاندیدا وارد عرصه انتخابات شد نیز نام جبهه پیروان – با توجه به منتسب بودن پنج نامزد به این جبهه – مورد توجه کارشناسان قرار گرفت.
خلط میان مفهوم «چشم پوشی مسامحه آمیز» از خطاها و قانون شکنی ها با مفهوم «مصلحت اندیشی» بزرگترین خطری است که محافظه کاران را تهدید می کند. مسئله ای که در مقاطع مختلفی در مواضع برخی از منتسبان به جبهه پیروان دیده شده است.
سخن آخر این که جبهه پیروان برای باقی ماندن در عرصه، باید مرز خود را به صورت دقیق تری با این دو مفهوم روشن کند. یقینا باقی ماندن در مسیر گذشته و اختیار کردن مواضعی دو پهلو نه برای تحول و تعالی انقلاب مفید است و نه برای جذب و جلب مردم.
