زمانیکه یمن یکی از استان‌های ایران بود

به گزارش «نماینده»، در تاریخ طولانی یمن، که «پتولمی Ptolemy » جغرافیدان قرون قدیم، مردم آن را عرب های شاد و خوشبخت (به دلیل بارندگی و داشتن آب) خوانده است؛ ۲۶ سپتامبر یادآور دو رویداد است:

ساتراپی ایران شدن یمن در ۲۶ سپتامبر سال ۵۹۷ میلادی و جمهوری اعلام شدن آن (یمن شمالی، صنعا) در ۲۶ سپتامبر سال ۱۹۶۲ (پس از کودتای ناصریست ها بر ضد محمد البدر، امام زیدیه آن).

یمن از سال ۵۷۰ میلادی که سپاه اعزامی ایران به فرماندهی اسپهبد وهرز (به دستور خسروانوشیروان) حبشی ها را از آنجا بیرون رانده بود تحت الحمایه ایران بود و «سیف ذی یزن» با حمایت و اتکاء به نظامیان ایران بر آنجا حکومت می کرد.

 پس از مرگ سیف، خسروپرویز شاه وقت ایران از این قضیه استفاده کرد و ۲۶ سپتامبر سال ۵۹۷ میلادی یمن را یک ساتراپی (استان) ایران اعلام داشت و یمن تا سال ۶۳۰ میلادی در این وضعیت باقی بود. در این سال و در جریان گسترش اسلام در جزیره العرب، «باذان» فرماندار ایران در یمن (عربستان جنوبی) مسلمان شد و قیمومت ایران بر آن سرزمین پایان یافت و پس از آن، یمن تا قرنها به صورت ملوک الطوایفی اداره می شد.

سابقاً حکومت یمن در دست امیری بود که او را امام یمن می‌خواندند و او شخصاً کشور را اداره می‌کرد ولی از سال ۱۹۶۲ میلادی برابر ۱۳۴۱ شمسی به جمهوری تبدیل شد.

 یمن در نیمه دوم قرن بیستم (کودتای ناصریست ها در شمال و رها شدن جنوب از استعمار انگلستان) به صورت دو جمهوری درآمد (صنعا و عدن) که از ۲۲ ماه میی۱۹۹۰ به پایتختی صنعا وحدت یافت ولی چندان آرام نبوده است.