نماینده – کبری آسوپار؛ هفته ی گذشته و در جریان اخذ رأی اعتماد وزرای کابینه ی یازدهم، با پخش تلویزیونی این مذاکرات، بسیاری از مردم با نمایندگانی که خود به آنها رأی داده بودند، کمی بیشتر آشنا شدند و به نظر می رسید این آشنایی در بسیاری موارد صورت مثبتی نداشت.
نمایندگان مجلس گرچه به هر بیانیه و مطلب رسانه ها علیه مجلس حساس هستند و به کوچکترین بهانه ای نسبت به زیر سؤال رفتن آنچه شأن مجلس می نامند، معترض می شوند و در رأس امور بودن آن را یادآور می شوند، اما واقعیت تلخی که بسیاری نمایندگان از آن غفلت کرده اند، آن است که شأن مجلس، دست خود مجلس است و در رأس امور بودن مجلس از اعمال و گفتار خود آنان در جامعه انعکاس می یابد؛ امامزاده هم که باشید، حرمت دست متولی است دیگر!
تصویری که در چهار روز پخش مستقیم جلسات رأی اعتماد در ذهن مردم از مجلس شکل گرفت، در اولین نگاه، ازدحامی از بی نظمی، مستقر نبودن در جای خود، تذکرات پیاپی ریاست مجلس برای حضور هر نماینده بر صندلی اش و رعایت نظم جلسه و اجازه دادن به خود برای بلند کردن صدا وسط نطق هر نماینده ای بود!
تصویری که رسماً خلاف انتظاری است که رهبر معظم انقلاب از نماینده ها دارند. این ازدحام و بی نظمی البته تنها گزاره ی تصویر منفی شکل گرفته در ذهن مردم نبود؛ در خلال مذاکرات رأی اعتماد، اتفاقاتی افتاد که شاید بهتر باشد برای آینده، هیئت رئیسه ی مجلس از قبل در فکر پیشگیری آن باشد!
بیان اتهامات ثابت نشده و دزد خواندن افراد و نقل قول کردن های بی سند از جلسات خصوصی شکل گرفته با افراد مختلف از مواردی بود که مجلس را از همان اولین ساعات روز اول تا آخرین ساعات روز چهارم وادار به خوانش جوابیه ها و توضیحات افراد مختلف کرد؛ این همان چیزی بود که اعتبار نطق ها را زیر سوال می برد که اگر قرار بر این همه تکذیبیه هست، آیا نمی توان بر کلیت ادعاهای مطروحه در نطق ها با شک و تردید برخورد کرد؟
از سویی رهبری تذکر داده بودند و همه هم می دانیم که تا وقتی انجام جرمی توسط دادگاه احراز نشده، هیچکس حق بیان علنی آن و به زعم خویش افشاگری را ندارد؛ و این گونه نسبت دزد دادن به افراد، دقیقاً خلاف شرع و خلاف نظر رهبری بود. وسط کشیدن پای اقوام نمایندگان هم از همین قسم بود؛ در حالی که در ماجرای نمایش فیلم برادر رئیس مجلس در صحن علنی، همه رئیس جمهور سابق را ملامت کردیم که به گناه برادر، برادر را سرزنش نمی کنند، نماینده حامی رئیس مجلس خود به گناه برادر اصلاح طلب، برادر را تخطئه کرد و کسی تذکرش نداد؛ حالا بیان اتهام ثابت نشده هم بماند!
برخورد جناحی با موضوعات مرتبط با منافع ملی و موضوعات اخلاقی، از موارد دیگری بود که عملاً شأن مجلس را پایین آورد. مثال آنکه وقتی مهدی هاشمی دزد نامیده شد، موج تذکرات نمایندگان مجلس علیه نماینده ای که چنین گفت، بلند شد؛ اما وقتی نماینده ی دیگری، محمود خاوری را دزد نامید، صدای احسنت برخی نمایندگان بلند شد! فرق میان این دو نفر چه بود جز آنکه خاوری پسر آیت الله هاشمی رفسنجانی نیست؟
در همین راستا، مزاح فلان نماینده ی مردم لر که مزاح بودنش کاملاً آشکار بود، توسط سایر نمایندگان محض خودی نشان دادن مقابل همشهری هایی که قرار است در انتخابات بعدی مجلس رأی بدهند، کلی تذکر می گیرد؛ اما ناسزای رکیکی که نماینده دیگری نثار همین نماینده می کند، کوچکترین واکنش اعتراضی را در میان نمایندگان برنمی انگیزد! اینجاست که یقین حاصل می شود، عزمی بر برخورد با نماینده جناح مقابل هست، حتی به قیمت بی اخلاقی و عزم سکوت در برابر بی اخلاقی های هم جناحی ها!
تملق نمایندگان موافق دولت هم از مواردی بود که یقیناً از چشم مردمی که این نمایندگان برای احقاق حقوق خود راهی خانه ی ملت کرده اند، دور نمی ماند. موافقت هایی که بعضاً رنگ چاپلوسی به خود گرفت و نقش لابی های هفته های قبل از آغاز جلسات رأی اعتماد را کمی روشن کرد. اوجش هم زمانی بود که نماینده موافق یکی از وزرا، گفت که مجسمه این نماینده را باید از طلا بگیریم! و این تملق مشمئزکننده، دست تذکر هیچ نماینده ای را به تذکر برای زیر سوال رفتن شأن مجلس و نمایندگان مردم بلند نکرد… این مجلس قرار است در رأس امور باشد!
و شاید بدترین اتفاق، همان لابی ها و جلسات پشت پرده بود که به تذکرات رئیس و نائب رئیس مجلس هم در صحن علنی رسید و این ذهنیت را به وجود آورد که رأی اعتماد به وزرای پیشنهادی از مجموع مذاکرات مجلس منتج می شود یا از جلسات ضیافت شام در خانه و هتل و رستوران؟!
این ها مواردی هست که نیاز به کار بیشتر دارد و با ۵ دقیقه تذکر ریاست مجلس در جلسه غیرعلنی حل نمی شود؛ این ها مواردی ست که خیلی بیشتر از فلان انتقاد و اعتراض رسانه ای به مجلس، شأن خانه ملت را زیر سوال می برد و راهش برخورد با رسانه نیست؛ چنانچه فلان نماینده مجلس اعتراض کند که چرا صداوسیما این جلسات را مستقیم پخش می کند که آیینه شکستن سودی ندارد و نیاز به اصلاح خود است. آیا اعمال و گفتار نمایندگان مجلس منطبق با شأنیت در رأس امور بودن مجلس است؟
