مجلس ایران؛ این روزها نقل تمام محافل سیاسی و اجتماعی و حتی خانوادگی مسئله انتخاب رئیس جمهور است. مسئله ای که نتیجه اش سپردن کلید کشور برای چهار سال به یک نفر است. یکی از فواید گعده های انتخاباتی این روزهای مردم، شناختن دغدغه های اصلی آن هاست که البته با اوضاع فعلی، شاید بدون حضور در این جمع ها هم بتوان فهمید که دغدغه اصلی مردم، وضعیت معیشت و مشکلات اقتصادی است. برداشت اولیه از این مسئله شاید این باشد که در این شرایط مردم به کسی رای می دهند که سبب بهبود اوضاع اقتصادی و سبک تر شدن تحریم ها شود. در این میان کاندیداها هم از این دغدغه غافل نیستند و به این نکته در تبلیغات و سخنرانی ها توجه ویژه ای داشته اند.
در میان عوامل مختلف دخیل در وضع فعلی اقتصاد که کارشناسان برشمرده اند، آنچه به شناخت وجوه افتراق کاندیداها بیشتر کمک می کند موضع گیری در باب «تحریم» هاست. همه کاندیداها بر ضعف مدیریت و سایر کوتاهی های داخلی که منجر به اوضاع فعلی اقتصادی شده متفقند، اما وقتی نوبت به موضع گیری درباره تحریم می رسد قضیه فرق می کند. برخی صریحا ایستادگی بر موضوع هسته ای که حداقل در ظاهر منجر به تحریم شده را صریحا بی دلیل می خوانند و برخی هم با کمی تعارف بیشتر در لفافه همین را می گویند. البته برخی هم بر ایستادگی و مقاومت پایبندند و راه حل تحریم را در جاهای دیگری غیر از عقب نشینی دنبال می کنند.
البته خود غرب هم در موضوع تحریم به تناقض رسیده است. غرب و در راس آنها آمریکا از سویی با جنگ نرم در تلاش اند که فرهنگ مصرفرا در ایران نهادینه کنند؛ و از سوی دیگر مصرف گرایی نیازمند واردات کالاهای لوکس خارجی و برندهای مختلف است که به علت تحریم به جایی نمی رسد.
در بحث انتخابات موضوع کلیدی این خواهد بود که مردم برای آینده کشور به چه گفتمانی رای می دهند. آیا گفتمانی را بر می گزینند که تحریم ها را شکسته و طرح سازش با غرب و کوتاه آمدن از مواضع محکم هسته ای رامی پذیرد؛ یا ترجیح می دهند با گرانی و مشکلات اقتصادی دست و پنجه نرم کنند ولی استقلال اسلامی شان و کرامت کشورشان را حفظ کنند.
تاریخ نشان داده قبول گفتمان سازش شاید در برهه ای کوتاه مدت بتواند اوضاع اقتصادی را بهبود بخشد. اما همین سازش که با وابستگی بیشتر به اقتصاد جهانی همراه است و بحران روز افزون در اقتصاد جهانی، این بهبود اوضاع بسیار موقتی بوده و بحران های بین المللی اقتصادی که امروز به برکت استقلال تاثیر اندکی بر ما داشته با این گفتمان دامان مان را بیش از پیش خواهد گرفت.
اما در مقابل، با انتخاب گفتمان مقاومت می توان شرایطی را داشت که هم عزت و استقلال جمهوری اسلامی حفظ شود و هم با رفع نقایص داخلی و روابط فعالانه و عزت مدار بین المللی در بلند مدت به پیشرفتی ماندگار رسید. ملت ایران در طول انقلاب نشان داده اند که به گزینه آخر اعتماد بیشتری دارند.
