به گزار ش «نماینده»، در فرهنگ دینی ما، شب ویژگی خاصّی دارد و فرصتی است تا بندگان مخلص خدا دور از چشم دیگران به ارتباط خود با خالق بپردازند، با او راز و نیاز کنند و وظیفه بندگی را دور از غوغای روزانه به جایآورند، به همین دلیل شب، زمان اوج عرفان و قرب الی اللّه است.
خداوند متعال در قرآن می فرماید:
«وَمِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ» (۱)
و پاسی از شب را برای خواندن نماز بیدار باش
حجت الاسلام على محدّث زاده درباره پدرش مرحوم حاج شیخ عبّاس قمى (ره) مى گوید:
یک روز صبح طبق روال معمول از خواب برخواستم تا به کارهایم بپردازم اما ناگهان صدای گریه توجه من را جلب کرد؛ با تعجب دیدم پدرم مرحوم محدث قمی برخاسته و با ناراحتی بسیار، مشغول گریه کردن است، از او پرسیدم : چرا اشک مى ریزید؟ علت ناراحتی شما چیست؟
ایشان فرمود: براى این که متأسفانه دیشب توفیق خواندن نماز شب نداشتم!
عرض کردم: پدر جان! نماز شب که امری مستحب است و واجب نیست، شما که خدای نکرده ترک واجب نکرده اید و حرامى به جا نیاورده اید که اینگونه ناراحت هستید، چرا این طور از انجام ندادن عملی مستحبی که اکثر شب ها آن را بجا آورده اید، نگرانید؟
آن عالم زاهد فرمود: فرزندم! نگرانى من از این است که نمی دانم من چه کاری انجام داده ام که باید توفیق نماز شب خواندن از من سلب شود؟ و نتوانم این عمل نیک را انجام دهم. (۲)
هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ از یمن دعای شب و ورد سحری بود(۳)
پی نوشت ها:
۱- سوره اسراء، آیه ۷۹
۲- با اقتباس و ویراست از کتاب شب مردان خدا
۳- حافظ
