کمی تأمل/ چرا قرآن، غیبتِ دیگران را به خوردن گوشت برادر مرده تشبیه کرده است؟

به گزارش نماینده به نقل از جهان، وبلاگ “سلام به خدا” نوشت:
” غیبت” چنان که از اسمش پیدا است این است که در غیاب کسى سخنى گویند، منتهى سخنى که عیبى از عیوب او را فاش سازد، خواه این عیب جسمانى باشد، یا اخلاقى، در اعمال او باشد یا در سخنش، و حتى در امورى که مربوط به او است مانند لباس، خانه، همسر و فرزندان و مانند اینها. بنا بر این اگر کسى صفات ظاهر و آشکار دیگرى را بیان کند غیبت نخواهد بود. مگر اینکه قصد مذمت و عیبجویى داشته باشد که در این صورت حرام است، مثل اینکه در مقام مذمت بگوید آن مرد نابینا، یا کوتاه قد، یا سیاهرنگ! به این ترتیب ذکر عیوب پنهانى به هر قصد و نیتى که باشد غیبت و حرام است، و ذکر عیوب آشکار اگر به قصد مذمت باشد آن نیز حرام است، خواه آن را در مفهوم غیبت وارد بدانیم یا نه.(تفسیر نمونه، ج22، ص193)
 
در مورد تشبیه غیبت بر خوردن گوشت مرده «أیُحِبُّ أحدکم أن یأکل لحم أخیه مَیتاً»(زخرف/12) دلائل متعدّدى موجود است:
 
1- مُرده، روح ندارد تا از خود دفاع کند و شخصى هم که مورد غیبت قرار می‏گیرد، حضور ندارد تا از خود دفاع کند.
 
2- غیبت، ریختن آبرو است و آبرو که رفت، قابل جبران نیست. همان‏گونه که گوشت مرده، اگر کنده شود، قابل جبران نیست.
 
3- گوشت به تدریج رشد میکند ولى یکباره خورده میشود، آبرو هم به تدریج پیدا میشود ولى غیبت کننده یک مرتبه آن را میریزد.(قرائتی، تمثیلات، ص79)
 
در آخر از میان احادیث فراوان در مورد غیبت به یک حدیث اکتفا میشود: خداوند به حضرت موسی علیه السلام وحی فرستاد: کسى که بمیرد در حالى که از غیبت توبه کرده باشد آخرین کسى است که وارد بهشت میشود و کسى که بمیرد در حالى که اصرار بر آن داشته باشد اولین کسى است که وارد دوزخ می‏گردد.(اصول کافى” جلد 2 باب الغیبه حدیث1)