به گزارش نماینده به نقل از باشگاه خبرنگاران، عبدالله بن عروه بن حرّاق غفارى و برادرش عبدالرحمان ،این دو برادر، از بزرگان سرشناس کوفه و از دلاورمردان آنان و از صاحبان ولایت امیرالمؤمنین (علیه السلام) بوده اند. جد آن ها حرّاق، از یاران امیرالمؤمنین (علیه السلام) و از جمله کسانى بوده که در جنگ هاى جمل، صفین و نهروان شرکت داشته است. عبدالله و عبدالرحمان، در کربلا به امام حسین (علیه السلام) پیوستند.
به گفته ابومخنف: زمانى که یاران حسین (علیه السلام) فزونى سپاه دشمن را مشاهده کردند و دانستند قادر بر حفظ جان امام (علیه السلام) و خود نیستند، براى کشته شدن در رکاب آن حضرت، بر یکدیگر پیشى مى گرفتند. عبدالله و عبدالرحمان غفارى حضور امام (علیه السلام) شرفیاب شدند و عرضه داشتند: یا اباعبدالله! السلام علیک! دشمن ما را تا نزدیکى شما عقب رانده است، دوست داریم در برابر دیدگانت به شهادت برسیم و از وجود مقدست حمایت و دفاع نماییم.
حضرت فرمود: مرحبا بکما ادنوا منّى؛ ((خوش آمدید! به من نزدیک شوید.))
آن دو به حضرت نزدیک شدند و در نزدیکى آن بزرگوار با دشمن درگیر شدند؛ یکى از آن دو رجز مى خواند و دیگرى آن را تکمیل مى کرد و مى گفتند:
قد علمت حقا بنو غفار
و خندف بعد بنى نزار
لنضربنّ معشر الفجار
بکل عضب صارم بتّار
یا قوم ذودوا عن بنى الاطهار
بالمشرفى و القنا الخطار
یعنى: قبیله غفار و تیره خندف و نزار به خوبى مى دانند. که ما با شمشیر بران بر گروه نجار و کافر، ضرباتمان را وارد مى سازیم. مردم! با شمشیر و نیزه از فرزندان پاک پیامبر دفاع کنید.
این دو برادر همچنان به پیکار ادامه دادند تا به فیض شهادت نایل شدند.
بنابه نقل سروى: عبدالله، در نخستین حمله و عبدالرحمان هنگام نبرد تن به تن به شهادت رسید.
دیگرى گفته است: آن دو در جنگ تن به تن به شهادت رسیدند و از مفهوم کلمه ((مراجله)) (پیادگان) نیز همین معنا برداشت مى شود.
