به گزارش نماینده به نقل از باشگاه خبرنگاران، وى، صحابى به شمار مى آمد. شرح زندگى او بیان و از وى روایت نقل شده و از یاران خالص امیرالمؤمنین (علیه السلام) محسوب مى شد.
ابن عقده گفته است: محمد بن اسماعیل بن اسحاق راشدى، از محمد بن جعفر نمیرى، از على بن حسین عبدى، از اصبغ بن نباته روایت کرده که گفت:
على (علیه السلام) مردم را در ((رحبه)) سوگند داد و فرمود: ((هرکس در روز غدیر خم سخنان رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) را شنیده است، به پا خیزد و جز کسانى که آن سخنان را با گوش خود شنیده اند، کسى به پا نخیزد)).
راوى مى گوید: تعدادى بیش از ده تن از جمله: ابوایوب انصارى، ابوعمره بن عمرو بن محصن، ابو زینب، سهل بن حنیف، خزیمه بن ثابت، عبدالله بن ثابت، حبشى بن جناده سلولى، عبید بن عازب، نعمان بن عجلان انصارى، ثابت بن ودیعه انصارى، ابو فضاله انصارى، عبدالرحمان بن عبد رب انصارى به پا خاستند و گفتند: ما از رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) شنیدیم که مى فرمود:
اءلا إ ن الله عز وجل ولیی و إنا ولی المؤمنین، اءلا فمن کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و اءحب من اءحبه و ابغض من اءبغضه و اءعن من اءعانه.
((آگاه باشید! خداى عز و جل ولىّ من است و من ولىّ مؤمنانم. آگاه باشید! کسانى که من مولا و سرپرست آنانم، على مولاى آنان است. خدایا! دوستدارانش را دوست و دشمنانش را دشمن دار، آنان را که به او محبت مى ورزند، مورد محبت خویش و کسانى که بغض و کینه اش را به دل دارند، مورد خشم خود قرار ده و آنان که على را یارى کرده اند، یارى نما.))
این موضوع را در اسد الغابه یاد آور شده و آن را در بیان حالات صحابه اى که در ((رحبه)) به پا خاستند، تکرار کرده است.
در حدائق گفته است: على بن ابى طالب (علیه السلام) به عبدالرحمان، قرآن آموخت و او را تربیت نمود.
عبدالرحمان در جمع همراهان امام حسین (علیه السلام) با آن بزرگوار از مکه به کربلا آمد و در نخستین حمله، در رکاب آن حضرت به شهادت رسید.
به گفته سروى: عبدالرحمان به مبارزه پرداخت و سپس به درجه رفیع شهادت نایل آمد، رضوان الله علیه.
