به گزارش نماینده به نقل از فارس، آیا امام حسین(ع) قبل از روز عاشورا به کسانی که با امام حسین جنگ کردند گفت که بیایید صلح کنیم؟ مرکز مطالعات و پاسخگویی به شبهات حوزه علمیه قم در پاسخ این چنین میگوید:
امام حسین(ع) در قیام خود دنبال اهدافی بود که در آغاز قیام آنها را در برخی از فرصتها مثل وصیت به برادرش محمد حنفیه و یا در برخورد با عدهای که از حضرت میخواستند از حرکت به سوی کوفه چشمپوشی کند اعلام کرد و هرگز چه به صورت کنایه و صراحت سخنی از صلح به میان نیاورده است.
اگر بنا بود صلح کند از مدینه خارج نمیشد و به بیعت راضی میشد یا در مکه حج خود را ناتمام نمیگذاشت و به حاکم مکه که از طرف یزید بود اعلام میکرد که من حاضر به صلح هستم یا بیعت میکنم، آن حضرت به صراحت فرمود: «… من برای اصلاحطلبی و مبارزه با مفاسد و امر به معروف و نهی از منکر قیام میکنم و به روش جدم و پدرم اقتدا کردهام…»[۱]
حضرت(ع) برای اتمام حجت در مقابل سپاه کوفه خود را معرفی میکرد و این مسایل از بابت وظیفه الهی امامت بود که میخواست آنها را هدایت کند و تا آخرین لحظه به این مسأله اهمیت میداد و اگر آنها هدایت میشدند، امام دست از جنگ با آنها بر میداشت و با کسی که مایه و منشأ مفاسد بود، جنگ میکرد و حاکمیت او را از بین میبرد، در این راستا امام تلاش فراوان کرد، ولی هرگز سر سازش با یزید در مواضع امام دیده نشده، آن حضرت فرمود: «السلام علی الاسلام اذ قد بلیت الامه براع مثل یزید…» از اسلام باید خداحافظی کرد، وقتی امت اسلام گرفتار حکومت فردی چون یزید شدند …
وقتی مروان با سماجت از حاکم مدینه میخواست از امام بیعت بگیرد. خطاب به او گفت: «از جدم رسول خدا شنیدم که فرمود خلافت و حکومت بر آل ابوسفیان حرام است». [۲]
امام نه در مدینه و نه در جای دیگر به صلح و سازش رضایت نداد. همه شعارهای امام(ع) در قیام حکایت از عشق و حماسه و مبارزه با ظلم دارد که در یکی از آنها سازش با ظلم را ننگ و عار میداند و مرگ در برابر ظلم را افتخار مینامد.[۳]
*پینوشتها:
[۱].ابن شهر آشوب، المناقب، قم، انتشارات علامه ۱۳۷۹ ق، ج۴، ص ۸۹.
[۲].مجلسی، بحار، چاپ بیروت، دارالوفاء ۱۴۰۳، ج۴۴، ص ۳۲۶. و ابن طاوس، اللهوف، تهران، انتشارات جهان، ۱۳۴۸ش، ص ۲۴. ابنغاطی، مشیرالاحزان، چاپ قم، مدرسه امام مهدی، ۱۴۰۶ق، ص ۲۵.
[۳]. مجلسی، پیشین، ج ۴۴، ص ۱۹۲ و ۱۹۶ و دیلمی، اعلام الدین، قم، آل البیت، ۱۴۰۸ق، ص ۲۹۸.
